dönürdü!

"Səninləyəm!" - başını qaldırdı və qaranlıq baxışlarını üzümə dikdi.

"Şey...mən" - gözlərimi bir daha yumub açdım - "hamısını bitirə bilmədim". Çənəsi gərildi. Özümü müəllim qarşısında dərs oxumadığını etiraf edən şagird kimi hiss edirdim. Ayağım niyə əsməyə başladı?

"Sənə hamısını bitir demişdim!" - səsi buz kimi idi. Əlindəki qələmi masaya sərt tərzdə vurdu. Ah! Sanki beynimdən sancı dalğası keçdi.

"Get bitir!". Artıq dediklərini anlamaqda çətinlik çəkirdim. Sanki divarlar üstümə gəlirdi.

"Mən" - dönürdü - "şey..mən..."

"Nə sən?!". Sanki yer ayağımın altından çəkildi. Sənədlər qollarımdan sürüşərkən boşalmış bədənim soyuq döşəməylə qovuşdu. Son hiss etdiyim sol çiynimin ağrısı və yaxınlaşan addım səsləri...

İnsan necə də qəribə varlıqdı. Dünən əsla dediklərini bu gün icra