vəziyyətə gətirmisdi məni...

Nahar vaxtı olduğu üçün kiməsə bu vəziyyətdə görünmədən otağıma gəlib çıxa bilmişdim. Bəlkə də görmüşdülər... İndi bunu düşünəcək vəziyyətdə deyildim. Masanın üstündəki çantamı əlimə alıb durmaq bilməyən gözyaşlarımın bulanıqlaşdırdığı görüntünün altında telefonumu axtarmağa qoyuldum. Budur...Telefonu əlimə alıb titrəyən barmaqlarımla nömrə daxil etdim.

"Alo? Su-"

"E-evdəsən?" - titrəyən çənəm danışmağıma əngəl olurdu.

"Hə, Susi nolub?! Hardasan?!" - səsi həyəcanla dolub daşırdı.

"S-izə gəlirəm".
__________________________________________________________

Taksinin beşmərtəbəli binanın qarşısında dayanmağı ilə başımı dayadığım tozlu pəncərədən ayırdım. Başımdan qopan ağrıyla üzümü turşutdum. Ağlayandan sonra həmişə belə olurdu. Taksinin pulunu ödəyib sarsaq adımlarla binanın girişinə doğru irəliləməyə başladım. Mənzilin ağır qapısını var gücümlə itələyib burnuma dolan küf iyinə əhəmiyyət vermədən içəri daxil oldum. Dağılmış pilləkənlərlə ikinci mərtəbəyə qalxıb soldakı qəhvəyi qapının qarşısında ayaq saxladım. Yeni-yeni titrəməsi durmuş əlimi zəng düyməsinə basdırmağımla içəri dolan cingiltili səs beynimin içində əks-səda verdi. Uff! İçəridən gələn addım səsləri getdikcə yaxınlaşdı...yaxınlaşdı və qapının açılmağı ilə Nərminin narahatlıq dolu simasıyla qarşılaşdım.

"Canım mənim, nolub sənə" - həyəcan dolu səslənişinə qarşı içəriyə doğru addım atdım. Özümü elə yorğun hiss edirdim ki...Dayandı və üzümü əlləri arasına aldı.

"Suay, telefonda səsin elə gəldi ki, ağlımdan min cür şey keçdi" - gözləriylə üzümü incələdi. Yolda olarkən nənəmə bir şey olduğunu sanıb yenidən zəng etmişdi. Şükür, elə bir şey yox idi.

"İçəri keçək, yorğunam" - ağladıqdan sonra qalınlaşmış səsimə qarşı başını yuxarı-aşağı sallayıb qapını bağladı. Qonaq otağına keçən kimi ayaqlarımın daşımağa çətinlik çəkdiyi bədənimi divana son anda çatdırdım. Başımı yumşaq divan başlığına dayayıb gözlərimi qapadım. Sanki ulğumumun üstünə yumru nəsə