ə oturmuşdu. Zorla da olsa udqundunmağımla bədənimə ağrı dalğası yayıldı...

"Suay, gözəlim, bu vəziyyətin nədi belə?" - üzümü turşutdum. Beynim bütün səslərə qarşı əks-səda verirdi.

"Suay, ürəyimi partladırsan. Nolub sənə?!"

"Sua-"

"Ayaz!!!" - deyə qışqırdım zonquldayan beynimə inad içimdəki ağırlığı qusmaq üçün.

"Ayaz! Ayaz...!" - adını sayıqlayaraq hönkürməyimlə əllərimi üzümə qapadım. Lənətə gələsən, Ayaz! Nə hala gətirdin məni!

"Şştt...sakit" - Nərminin boynuma sarılaraq saçlarımı öpməsinə qarşı yenə hönkürməyə başladım. Mən nə yaşayırdım belə?! Əllərimi boğazımı sıxan incə qollarına qoyub geriyə çəkdim.

"M-ən yazıq d-deyiləm" - gözlərinin içinə baxaraq titrəyən çənəmə inad cümləmi qura bilmişdim. Mən yazıq deyildim!

"O da hardan çıxdı, Suay?" - iki əliylə üzümü tutaraq gözlərimin içinə baxdı.

"Bunu kim deyib sənə bilmirəm, ancaq sən tanıdığım ən güclü insansan".
Qəhvəyi gözlərində qətiyyət var idi...Mənə acımırdı. Saçlarıma sığal çəkdi.

"Həm də ən gözəl insan" - istər-istəməz dodaqlarım yana doğru qıvrıldı. Bu vəziyyətdə belə məni güldürə bilirdi...
_________________________________________________

Yataqda yana doğru çevrildim. Bu artıq yerimdə neçənci donüşüm idi
unutmuşdum. Yaşadıqlarım az deyilmiş kimi gecənin ağırlığı da üzərimə çökmüşdü. Nərminə hər şeyi danışmağıma baxmayaraq hələ də içimə düşmüş alov topası iç orqanlarımı külə döndərməkdə qərarlı idi. Hər iki əlimi döşəyə basdırıb Nərmini oyandırmaqdan ehtiyyat edərək yavaşca yataqda dikəldim. Ailəsi rayona getdiyi üçün burada qalmağa razı sala bilmişdi məni. Nənəmi tək qoyduğum üçün nigaran qalsam da məni çökmüş vəziyyətdə görməməsi üçün buna məcbur idim. Özümü elə yorğun, elə tükənmiş hiss edirdim ki...Sanki iynə ilə bədənimdəki bütün gücü çəkib almışdılar.

"Yuxu tutmadı?" - kiçik otağı dolduran fısıltılı səslə gözlərimi dikdiyim boş divardan ayırdım.

"Səni də oyandırdım?" - mənim kimi yataqda dikəldi.

"Yox, onsuzda oyaq idim". Pəncərədən içəri süzülən