ay işığı altında üzünü görə bilirdim. Onun da gününü bərbad etmişdim.

"Bundan sonra nə etmək fikrin var?". Özümün özümə verməkdən qorxduğum sualı vermişdi mənə. Cavab ver indi Suay! Nə edəcəksən? Yenidən gözlərimi boş divara dikdim.

"Suay, işdən ayrılmaq fikrinin olmadığını de" - yataqda mənə doğru çevrildi.
Üzünə baxmasam belə qaşlarını çatdığını bilirdim. Darmadağın olmuş düşüncələrimi bir yerə yığa bilsəm qərarımı verəcəkdim.

"Suay, bir özünü bilməzin sözlərinə görə xəyallarından əl çəkəssən?". Artıq mənlə danışmaqdan günahlandırmağa doğru yön alırdı. Anlamırdı...Yataqda başım yastığa gələcək tərzdə bədənimi aşağı doğru sürüşdürdüm.

"Suay".

"Bilmirəm" - qolumu gözlərimin üstünə atdım.

"Bilmirəm..." - eyni şeyi təkrar-tərar deməyə başladım.

"Sən güclü qızsan, Suay, bunu bilirsən". Qeyri-ixtiyari dodaqlarım yana doğru qıvrıldı. Mən?!

"Sənin yaşadıqlarını kim yaşasa çoxdan özünə qapanmışdı. Sən" - dayandı - "yıxıldıqca qalxdın, Suay. Özüdə tək yox, nənəni də özünlə qaldırdın". Canım nənəm. Mənim yeganə yaşama səbəbim...

"Başa düşmürsən" - qolumu gözlərimin üzərindən çəkib onu görmək üçün gözlərimi yuxarı qaldırdım.

"Əzilirəm orda" - dərin nəfəs çəkdim içimə - "Sən o baxışları görsəydin". Yenə ağlamaq hissi ilə dolmağa başlayırdım.

"Onda əzdirmə özünü, Suay!".
__________________________________________________________

Gözlərimi açmaq istəyirdim ki, üzümə düşən günəş şüası ilə bu elə də mümkün olmadı. İndi oyanmağıma baxmayaraq sanki gecə boyunca işləmişəm kimi beynim partlayacaq vəziyyətdə idi. Əlimi pəncərədən üzümə düşən günəş şüasına sipər edərək gözlərimi bir daha açmağa cəht göstərdim. Nəhayət, bu dəfə alınmışdı. Uzun qollarımı uzadıb çəkməcənin üstündəki telefonu əlimə aldım. Saat 10:00 idi. Dünən olanlar yaşanmasaydı indi cənnətdən oğurlanma otağımda iş başında idim. Telefonu yenə həminki yerinə qoyub yataqda sola tərəf çevrildim. Nərmini yataqda görməməyimlə heç təəccüblənmədim. O bu vaxta qalmazdı ki. Zorla da olsa