göstər" - dedi qətiyyətlə. Əlimdəki yarımçıq qalmış bulkanı masaya qoydum. İştahım qalmamışdı.

"Savaşacaq gücüm yoxdu anlamırsan?" - bu dəfə mən də səsimi qaldırdım. Bezmişdim artıq hər şeyə sinə gərməkdən. Artıq rahatlıq istəyirdim.

"Onda çıx işdən, otur evdə!" - stəkanı masaya sərt təzdə qoyan zaman çıxan səs beynimdə uğuldadı. Uff!

"Çıxacam, ancaq indi yox" - iriləsmis gözlərini mənə çevirdi.

"N-necə yəni?".

"Layihə bitənə qədər ordayam. Arif bəyin güvənini sarsa bilmərəm" - gülümsədi və masa üzərindəki əlimi tutdu.

"Bu da mənim Suayım" - dedi qürurla.

"Ancaq, layihəni təhvil verdiyim gün o şirkətlə bağlantım qalmayacaq".
________________________________________________________

Otağıma daxil olmağımla dünən baş verənlərin ağırlığı çiyinlərimə çökdü sanki. Nə vəziyyətdə çıxmışdım buradan. Bir daha dönmərəm deyə düşünərkən yenə burdaydım. Ayaq üstə dayanmağı kəsib masa arxasında əyləşdim. Çantamı masanın kənarına qoyub layihəni gözdən keçirməyə qoyuldum. Dərman içdiyimə görə başımın ağrısı biraz olsun yüngülləşmişdi. Sanki bu qədər işi mən görməmişəm kimi boş nəzərlərimi layihə üzərində gəzdirirdim. Belə olmayacaqdı. Artıq özümü ələ alıb işimə diqqət yetirməli idim.
Telefonun səsi ilə sağdakı dəstəyi əlimə aldım.

"Alo?"

"Suay xanım, Ayaz bəy sizi təcili otağına çağırır" - eşitdiklərimə çaşqınlıq yaşadım. Ayaz bəy?

"Hansı Ayaz bəy?" - deyə bir ümid soruşdum siyahıdakı Ayazlar gözümün önünə gələrkən. Düşündüyüm olmasın!

"Ayaz Ağazadə". Eşitdiyim adla əlimdən düşəcək kimi olan dəstəyi digər əlimdən dəstək alaraq qulağıma basdırdım. Lənətə gələsən! Məndən nə istəyirdi axı?!

"Suay xanım?"

"Anladım, çox sağolun" - dəstəyi asdım. Neyləyirdi axı məni?! Bəs deyildimi söylədikləri?! Bəlkə də artıq məni şirkətdə görmək istəmədiyini deyəcəkdi. Off! Başımı əllərim arasına aldım. Bəlkə...Bəlkə də üzr istəcəkdi. Cəld yerimdə dikəldim. Qarın boşluğumdakı qarışqalar yenə öz işlərinə geri qayıtmışdılar. Heç bir şey etmədən necə də