ə məni alt-üst etməyi bacarır.

Çox keçmədən özümü yenə həmin qaranlıq otağın qarşısında tapmışdım. Dünən düşdüyüm vəziyyətin gözlərim önündə canlanmağı ilə bədənimdən soyuq titrəmə keçdi. Boğazımda böyüməyə üz tutan yumruya inad udqundum. Artıq qərar verməli idim. Off! Özümü ələ alıb qapıya üç dəfə vurdum.

"Gir" - içimi tirədən qalın səsi eşitməyimlə qapını açıb içəri daxil oldum. Bu otaq...Artıq ayaqlarım əsməyə başlamışdı. Qapını arxamca bağlayıb içəri çox keçmədən oradaca dayandım. Gözümü otaqda gəzdirməyimlə masa arxasındakı geniş cüssəsi görüş mərkəzimə girdi. Gəldiyimi bilməsinə baxmayaraq gözünü bir an belə olsun məşğul olduğu işdən qaldırmadı. Zəhrimara qalasan! Üzr istəmək istəyən adam bu hərəkəti etməzdi! Paramparça olmuş ümidlərimlə oradacaq donub qaldım.

"Məni çağırmısınız" - otağın divarlarına dəyib qayıdan səsimə qarşı gözlərini masadan qaldırmaq bir kənara, üzündə əzələ belə oynamadı. Sanki öz-özümə danışırdım. Artıq əsəblərim gərilirdi.

"Bu sənədlər"- başını qaldırıb çənəsi ilə masanın kənarındakı sənədləri işarə etdi - "axşama hazır olsun" - yenidən işinə geri döndü. Nə?! Bunun üçün çağırmışdı?! Bu adam dünən olanları unutmuşdu?! Həm bunlar mənim işim deyildi!

"Heç əziyyət çəkib etiraz etmə. Mənə burada nə üçün olduğun maraqlı deyil. Şirkətin sahibi olaraq bunu səndən tələb edirəm" - girdiyimdən bəri ilk dəfə gecə qarası gözlərini qaldırıb mənə baxdı sonra yenidən işinə döndü. Lənətə gələsən! Yanaqlarımı hirslə şişirdim.

"Tələbinizə əməl etməsəm bəs?" - səsimə qatdığım kinayə ilə soruşdum. Məni əzməyinə bir daha yol verməyəcəkdim. Sözlərimə qarşı anındaca başını qaldırıb çaşqınlıqla üzümə baxdı. Bu cavabı gözləmədiyi üçün bir an boşluğuna gəlib duyğularını ələ vermişdi. Lakin çox keçmədən baxışları öz zülmətinə büründü və dodaqları yana doğru qıvrıldı.

"Onda özünə yeni iş axtarışlarına başla" - dedi istehzayla. Nə?!

"Məni işə siz qəbul etməmisiniz ki, siz də qovasınız" - hardan gəldiyini bilmədiyim cəsarətlə dilləndim.