qeder de emin deyildim. “Belke Zaur duz deyir onun baresinde, belke, dogrudan da mene qarshi lageyd deyil?” suallari aglimdan kecer, onunla cox rastlashib danishmaghi Zaura qarshi xeyanet kimi hesab etdiyimden hemin ehateden uzaq durmagha chalishardim. Bu her defe mumkun olmasa da, elimden geleni ederdim.
Oktyrabr ayinda Zaurun ad gununde ona zeng etmesem de, hediyyesini almish, Zarifin komeyliyi ile poct vasitesile gondermish, sadece “ad gunun mubarek, tez qayit” deyen not yazmishdim.Hemin gun axsham telefonu qabaghima qoyub key kimi oturmushdum. Ureyim “Zaura zeng et” dese de, aglim “etme, yene davaya bashlayacaqsiniz” deyirdi. Cox tereddud kecirsem de, zeng etmedim. Zaur da hediyyeni qadigda mene hec ne yazmadi, amma yazmayacaghini da bilirdim.
Menim ad gunum yaxinlashirdi. Ilk defe olarag ad gunume hec bir plan qurmamishdim. Zaur burda olmadan, nese xususi bir hazirlig gormek ureyimce deyildi. Sofi hansisa bir hazirliga tekid etse de, razilashmamishdim. Mama ise hem Nazrinin, hem de xalam qizinin toy hazirliglari ile ciddi shekilde meshgul oldugundan, o da cox ustume getmemishdi. Ve ilk defe olarag ad gunumu mama ve Sofinin ehatesinde edecekdim. Oz ad gunu ehvalatindan sonra Zaur daha meni itirib-axtarmirdi. Xetrine deydiyini bilirdim, belke, belesi daha yaxshi idi. Ozumun de ne istediyini bilmirdim, her sheyi zamanin axarina buraxmishdim.
Ad gunum cershenbe gunune dushmushdu, hemin axsham dersden sonra magazalari gezmish, ozume Nazrinin toyu ucun nese axtarirdim. Hemin axsham elimde paketlerle bloka girdiyimde arxadan kiminse gozlerimi yummaghi meni hem chashdirmish, hem de qorxutmushdu. Gulmeyinden basha dushmushdum ki, bu Zaurdu. Qishqirib, elimdeki paketleri de bir qiragha atib onu berk-berk qucaqladim. Zaur da menden, deyesen, bele reaksiya gozlemirdi. Ilk suali adeti uzre “Harda idin ki? Niye bele gec gelirsen?” olsa da, bu reaksiyami gormush, yeqin ki, ad gunumde ehvalimi korlamamag namine, daha da derine getmemishdi. BU emosional gorushden sonra