a yene axshamlari tez-tez oturdugumuz besedkaya uz tutduq. Zauru ilk defe idi ki, esger formasinda gorurdum. Qisa qirxilmish saclari, azca tuklu uzu onu hemishekinden daha da yarashiqli edirdi.
- Sen nece geldin? Axi mezuniyyet dushmez sene,- dediyimde Zaur sadece “senin ad gununde orda qala bilmezdim, ureyim partlayardi” cavabini verdi. Hemin vaxt sesindeki tereddudu, tez bir shekilde movzunu deyishdirmesini hiss etmemishdim. Bashim onun ciyninde bir az oturmush, ordan-burdan sohbet edirdik. Zaur bu defe normal unsiyyete chalishir, ne hansisa yeni ittiham ireli surmush, ne de ki, bu munasibetde fasile movzusunu muzakire etmishdi. Her ikimiz neytral movzularda danishmagha chalishir, bir-biriimizi incide bilecek megamlara toxunmurdug.
Ne geder ele oturdugumuzu bilmirem, arada Zaur “ushumursen ki?” sualini verse de, hele ki, qalxmagha telesmirdim.
- Ne vaxt qayidirsan?
- Sabah.
Tez bashimi ciyninden aralyib “niye bele tez?” sualini verdikde Zaur yanagimdan opub:
- Hele buna gucle icaze aldim, ora senin ucun sanatoriya deyil ee, esgerlikdir, Farida xanum- deyib, meni gucle de olsa gulumsetdi. Hemin axsham ayrilanda “zenglerime cavab ver, meni nigaran qoyma” kommentine “yaxshi” deyib soz vermishdim.
Lakin novbeti bir nece gun erzinde Zaurun telefonuna zeng catmirdi. Ilk evvel “belke, yene telefonunu elinden aliblar” fikirleri aglimda dolashsa da, Zaurun sakit dayanmayacaghini bilirdim. Her ne vechle olur olsun, bir yol tapib mene zeng ederdi.
Axir ki, oz alemimde qururumu tapdalayib Zarife zeng etdim, Zaur haqqinda son melumat onda ola bilerdi ancaq. Zarifin sesinde heyecan tonlarini sezib “ne olub?”sorsuanda “yox, hec ne” deyib bashimi qatmaq istese de, el cekmemishdim. Hemishe mulayim, xosh reftar Zarifin indi donub birden-bele bele heyecanli, qirig-qirig sozleri nese pis bir shey bash verdiyini gosterirdi.
- Hec.. Zaur..
- Zaur, ne? Ne olub?- menim aglim uje facievi ssenariler qurmagha bashlamishdi, birden qezaya dusherse? Yol qezasi, herbi hissede