qeribe gelirdi.
- Oxu atib yayi gizletme. Ne demek isteyirdin?
- Demek isteyirdim ki, telesdik o vaxt. Sen yox, men telesdim.
- Menim sene yalan dediyimi fikirleshirsen?
- Yalan bilmirem, amma sene vaxt vermeliydim. Cox ani oldu her shey.
- Bax sen de mene inanmirsan. Seni sevirem deyirem, bundna artig neylemeliyem? Bashqa sheylere qaldiqda da, xasiyyetim budur, deyishe bilmirem ozumu. Zaur olmasin, bashqa bir adam olsun, yene ele edecekdim.
- Ona shubhem var.
- Senin de ondan bir fergin yoxdur. Sen de inanmirsan. Her hereketime shubhe ile yanashirsan, bri metnalti mena axtarirsan.
- Men bunu demedim.
- Demedin, amma seherden danishiqlarin ona isharedir.
- Farida, bashqa neylemeyimi gozleyirsen? Ne qeder fikirleshirem, davranishinda bir mena axtarmaq isteyirem, alinmir. Men seni ondan uzaq tutduqca, sen ona daha da yaxinlashirsan. Bilmirem, aranizda ne bagh var, amma menim de o baghi qirmagha gucum catmir.
- Bagh-magh yoxdur, yoxdur deyirem sene. Niye qulaq asmirsan axi mene?
Men “yoxdur” deyib aglayirdim, Elxan ise fikirli halda divanda oturmushdu. Eger hemin vaxt gelib meni qucaqlasa, sakitleshdirmek istese, bu sohbeti ozum unudacaq, olmamish kimi davranacaqdim. Elxan ise hec ne etmemishdi.
- Ikimizin de bir az vaxta ehtiyacimiz var,-deyib getdi.
Bilmirem, menden hansisa bir hereket, inisiativ gozleyirdimi? Amma men de hemin inisiativi ondan gozleyirdim. Hec birimiz ilk addimi atmamish, Elxanin burda oldugu muddetde bir-birimizle elaqe saxlamamishdiq. Mama ne qeder tekid etse de, Azizanin verdiyi o qonaqligha da getmemishdim. Hemin gun evde tek oturub, “Elxan, goresen, neyleyir?”, “o da orda qonaqliqdadir?”, “yoxlughumu gorub reaksiyasi nece oldu?” kimi mulahizeler edirdim. Elxan menimle sagollashmamish Cikagoya qayitmishdi.
Zaurun veziyyeti ise irelileme vardi. Ishiq ve ses impulslarina reaksiya vermeye bashlamishdi. Bunu da mamanin refiqesi bize xeber etmish, lakin komadan ayildiqda bele beyin travmasinin tesirinin uzunmuddetli olacaghini