n lal-dinmez oturmush, hec bir fikir bildirmemishdim Elxanin gelecek aile seadeti ile bagli spekulyasiyalara.Londondaki son gunumuz idi. Lazimi olan hediyyeleri almish, camodanlarimizi yigmishdiq. Mama Nazrinden ayrilacaghi ucun pis olmushdu. Kefinin korlanmasina sebeb Harunla tanish ola bilmemesi idi. Duzu, buna men de pis olurdum. Bacimda bu heyat eshqini az da olsa yaratmagha nail olan, onun haqqinda danishanda uzunde zeif de olsa gulumseme yaradan bu insanin kimliyi meni maraqlandirirdi. Amma Nazrin ozunemexsus quruluqla, “munasibetimiz hele cox tezedir, tanish olmaq qeder ciddi deyil” demish, hem de “Harun burda deyil, ishi ile elaqedar Irlandiyaya gedib” behanesini getirererk onu bizden uzaq tutmushdu. Mamanin sonra dediyine gore, Nazrin ciddi munasibetlerden qorxduguna gore bele edirdi. Mence ise, hele de o Kenani fikirleshirdi.
Teyyare seher tezden oldugundan, mama tez yatmagha getmish, menle Nazrin ise metbexde cay ice-ice qar yaghan qaranliq kuceye baxirdiq. Her ikimiz sessiz, oz fikirlerimizle meshgul idik. Sessizliyi men pozdum:
- Hec getmek istemirem buradan.
- Onda gel qal menimle, burda universitete de kocurderik seni.
- Mamani tek qoya bilmerem axi. Sen de gedenden sonra lap tek qalar.
Bu arqumente Nazrin hec ne demedi, o vaxt hetta dayim bele meni xarice oxumagha gondermeye tekid etmemishdi, o da yeqin ki, bacisinin tek qalmaghina ureyi razi olmamishdi. Butun bunlari fikirlesher, menim Nazrin kimi bashimi goturub qacmaq imkanimin hec vaxt olmayacaghina emin olardim.
- Deyesen, o gun o oglan haqqinda dediklerim xetrine deydi. Sen bacimsan, senin pisliyini hec vaxt istemerem.
- Bilirem.
- Ona gore de ozun fikirlesh, agilli addim at. Amma bil ki, ne addim atsan arxanda olacam.
Nazrinin bu sozune kovreldiyimden, onu qucaqlayib, bashimi ciynine qoydum. Bir az sonra Nazrin sakitce:
- Lap duzunu bilmek isteyirsense, cox sevirsense, hec fikirleshme de. Her sheyi fikirleshen, gotur-qoy eden insan da xoshbext olmur. Sevgi cesaret isteyir.
Bunu