unutsam da, onun bu xasiyyetinden qorxurdum. Davakar insanlar menim canima xususi bir urperti salardilar, kimese el qaldiranin ne vaxtsa mene qarshi da el qaldiracaghina inanardim.
Zaurun bu sozune hec ne demeyib, qolumu elinden cekib yoluma davam etmek isteyende, Zaur:
- Hec ne demeyeceksen sen?- dese de, ordan uzaqlashmishdim. Ne edeceyimi fikirleshmeye ehtiyacim var idi. Zaurun sozlerine "men de seni sevirem" demek istesem de, o beynimdeki ses yene "bu o mudur? peshman olmazsan?" sualini vermeye davam edirdi.
Zaur artiq universitetde mene yaxinlashmasa da, gozlerinin ustumde oldugunu bilirdim. Hara getsem, uzaqdan dayanib hereketlerime goz qoyar, tez-tez auditoriyanin qapisindan boylanib orda olub-olmadigimi yoxlayardi. Bir nece hefte boyunca ozu yaxinlashmasa da, mesajlardaki uzrxahligina dozmemish, "bir daha bele bir shey etmeyecem" sozune inanib onu bagishlamishdim.
Hemin gun universitetden qayitdiqda:
- Bilsen ki, seni nece deli kimi sevirem, haqq qazandirarsan bu hereketlerime. Sene kiminse ele baxmaghina doze bilmirem,- demishdi.
Oktyabrin sonlari idi, bir defe kafede oturub sohbet etdikde, soz Zaurun ad gununden dushmushdu. Sen deme, bir hefteden sonra onun dogum gunu idi. Kecen il bu vaxtlar onunla xususi unsiyyetimin olmadigina gore, onun ad gununun ne vaxt oldugundan xebersiz idim. Indi hemin bu kafe sohbetinden sonra beynimde ona ne hediyye ede bileceyimi fikirleshirdim. Zaur praktik hediyyeleri sevdiyinden, istifade edeceyi nese almaghi fikirleshmishdim. Bundan bir muddet evvel sohbet telefonun hansisa funksiyasindan dushdukde, mene " O ancaq senin telefonlarinda olar, menim telefonum yes-no duymelerinden bashqa hec ne etmir" demishdi. Sesine kinaye qatmaq istese de, tonunda bir meyusluq da hiss etmishdim. Indi hemin epizodu yadima salaraq, telefon almaghi qerarlamishdim ona. Oz telefonumdan ona da almish, kecen il onun etdiyini men ona etmishdim: mesaj yazib dersden qacmaghi teklif etmishdim. Hemin gun qeyri-ixtisas dersleri oldugundan,