səsini eşitmək düşdü könlünə. Telefonu götürüb Elxanın nömrəsini tapdı. Yığdı. Elə həmin an da Elxanın şən səsini eşitdi:
−Salam. Ürəyə bax e, elə əlimdə sənin nömrəni yığırdım.
−Salam, kişi! – Rauf həmişəki kimi qardaşını zarafatla salamladı. – Necəsən?
−Şükür, salamatçılıqdı. Evdə nə var, nə yox? Atagil necədir?
−Salamları var, yaxşıdırlar, narahat olma. Sənin dərslərin necədir? Yorulmursan ki?
Elxan yüngülcə öskürdü. Amma sinəsi çox bərk xırıldadı.
−Yox əşi, nə yormaq. Əksinə enerji alıram. Anam yanındadı?
Rauf ciddiləşdi:
−Niyə öskürürsən?
−Boş şeydi. Anama ver.
−Boş şeydi deyirsən? Özünü niyə qorumursan? Orda yanında ailən yoxdu. Sənə bir şey olsa... Bizi də fikirləş, vaxtın olanda... Özünə yazığın gəlmir, heç olmasa anama yazığın gəlsin.
Elxan böyük qardaşını sakitcə dinləyib, güldü:
−Şişirtmə, qorxulu heç nə yoxdur. Heç dəyişməmisən, həmişəki kimi bir nöqtəni böyüdüb dağ eləyirsən. Həm də sən deməsən bilməz heç. Soyuq su içmişdim, bir az boğazım ağrayır.
Rauf deyindi:
−Yadında saxla, böyük şeylər də bir vaxtlar kiçik olub.... Özün də hələ həkim olmaq istəyirsən. Əvvəl özündən başla! – Elxanın dinmədiyini görüb söhbəti dəyişdi. - Nəysə, düzələn deyilsən. Hm, anam evdədi, yanımda deyil. Neynirdin ki?
−Heç, elə-belə səsini eşitmək istədim. Evə zəng eləyərəm.
Sən hardasan?
−Zalda.
−Əvvəlki yerdə?
−Hə, elə orda.
Elxan yenə yüngül öskürdü:
−Sənin işlərin necə gedir?
Rauf oynatdığı qələmi yerə saldı:
−İdman dərsini keçirəm yenə.
−Bəs əsas işin?
Rauf mızıldandı:
−Yaxşı iş olanda tək işləyirəm.
−Hə, lap yaxşı. Ən yaxşısını özün bilirsən. Bəri bax, bəs toya nə vaxt gəlirik?
Rauf qaşqabağını tökdü:
−Elxan, bu məsələ çoxdan bağlanıb.
Elxan inadkarlıq etdi:
−Onu demirəm. Qız qəhətdir? Özü də sən bilirsən ki, mən ondan heç vaxt xoşlanmamışam. Sənə görə hörmət eləmişəm. Amma ürəyimə yatmırdı nəsə. Nəysə, o qədər ağıllı, qəşəng qızlar var ki, səndən ötrü dəlidir. Layiqlisin tap, evlən.
−Başqa salamatçılıqdı?