satıcılarımız olub.
−Bir də yeznələr. - Rauf xatırlatdı.
−Hə, başqa heç kəs. Təkcə özümüzkülər.
Rauf yüngülcə burnunu çəkdi:
−Hm, aydındır. Siz mənə mobil, iş, bir də ev nömrələrinizi deyin. Sabah əlaqə yaradarıq.
İlqar dikəldi:
−Sabahdan başlamaq istəyirsiz ki?
−Bu gündən. – Rauf ayağa qalxdı.
İlqar bu oğlanı qəribə maraqla süzüb, ayağa qalxdı:
−İstədiyiniz məbləği deyin!
Rauf həmişə pul məsələsi çatanda karıxırdı:
−Özünüz təklif edin.
İlqar məbləğin adını çəkdi. Doğrudan da kifayət qədər yaxşı məbləğ idi. O bunu gözləmirdi:
−Oldu, amma ki, iki şərtim var.
−Nə şərt?
−Birinci şərt, polisi bu işə qatmayın. Əgər belə bir kömək yaradası olacaqsınızsa, indidən imtina edim.
İlqar ani düşünüb razılaşdı:
−Yaxşı. Bəs başqa nə?
−Lazım olan adamlarla maneəsiz və rahat görüşümü təmin edəcəksiniz və heç bir halda mənə təsir edib öz fikrinizi yürütməyə çalışmayacaqsınız.
İlqar gülümsədi:
−Bunlar çox asan şərtlərdir. Mən daha qəlizini gözləyirdim.
Rauf ciddiliklə:
−Asan olsa da, vacibdir – deyib, qonağını ötürdü...
* * *
Süfrə başında əyləşəndən artıq 4-cü dəfə idi ki, Nicatın telefonunun romantik melodiyası susmaq bilmirdi. Atasının ciddi baxışları deyəsən ona sirayət etdi. Bu dəfə zəngi ləğv etməyib, dəhlizə qaçdı. Astadan danışsa da, sərt danışdığı eşidilirdi... Bu dəfə süfrədən çörək götürən İradə xanım narazı səslə dilləndi:
−Ay bala, heç olmasa süfrədə oynatma da o telefonu. Kim idi?
Nicat mızıldandı:
−Heç, uşaqlar idi.
Eldar başını buladı:
−Uşaqlardır, bəs burda niyə danışmırsan?
Deməyə söz tapmayıb, çəngəllə xörəyinin üstündə cızıqlar çəkdi.Qardaşının halını görən Mayanı gülmək tutdu. Xısın-xısın güldü. Nicat da fürsət tapıb barmağını ona yellətdi. Qız da öz növbəsində onu cırnatmaq üçün “xırda-xırda” jestlər etdi. Uşaqlarının gizlin “parollarla” danışmasını gözdən qaçırmayan atanı gülmək tutdusa da, ciddi səslə onlara təpindi:
−Yeməyinizi yeyin!
Nahardan qalxan Nicat Mayanı dəhlizdə yaxaladı:
−Sən nəyə