ə gülürdün, hə?
Maya yenə şıltaqlıq etməyə başladı:
−“Uşaqlar”a gülürdüm. – deyib, qardaşının əlindən sivişib otağa qaçdı.
−Dayan, payını verəcəm. – deyən Nicat da onun arxasınca yüyürdü. Stolun başına dövrə vura-vura bacısını tutmağa çalışırdı:
−Sən hardan bilirsən bunları? Telefonuma baxmısan, hə?
Maya hirsləndi:
−Nə danışırsan sən? Telefonunla nə işim. O gün balkonda elə bərkdən danışırdın ki, kar da eşidərdi.
Nicat pərt halda özünü divana atdı:
−Ay səni, nə pis oldu. Sən də gülməsəydin olmazdı da. Ata başa düşdü hamısını. Sən hələ yadında saxla!
Maya şən halda qapıya tərəf qaçdı:
−Məndən Əsmər xanıma salam deyərsən, Nicat bəy. – gülə-gülə otaqdan çıxdı. Nicatın dodağı qaçdı. “Hətta adını da bilir. Bu qızın qulağı yaman yaxşı eşidir”. Romantik bir melodiya yenidən səsləndi. Zəng vuran bayaqkı kobudluqdan incimiş Əsmər idi...
* * *
Maya otağına keçib, bir neçə dəqiqə paltar şkafının aynasında özünə tamaşa etdi. Sonra qapısını açıb, paltarları gözdən keçirməyə başladı. “Bu yox, bu da yox, bəlkə bu?” Şkafdakı paltarların içində üç rəng – ağ, mavi, yaşıl daha çox nəzərə çarpırdı. Bu üç rəng onun ən çox sevdiyi rənglər idi. Ona görə də, hər dəfə təzə paltar alanda özündən asılı olmadan bu rənglərdən yapışırdı. Asılqanları aralayıb, idman üslubunda olan mavi və ağ zolaqlı koftasını və göy cins şalvarını götürdü. Bunlar ona çox yaraşırdı. Ümumiyyətlə, çoxları onun zövqünü bəyənirdi. Özü də paltarları elə dəstləşdirib geyinirdi ki, hamısı bir-birini tamamlayırdı.
Geyinib aynada özünə bir də baxdı. Çiynindən bir qarış aşağı olan ipək saçlarını arxaya darayıb, saç bağı ilə yığdı. Bir saat əvvəl yeni hazırlıq müəllimi zəng vurub, bu gün hazırlığa gəlməsini tapşırmışdı. Heç özü də bilmirdi niyə belə tələsirdi... Otağına nəzər saldı. Əl-ayaqda qalan əşyaları yerbəyer etdi. Elə həmin an da mobil telefonunun melodiyası səsləndi. Koftasının cibinə qoyduğu telefonu çıxarıb, ekrana baxdı. Zəng vuran ən yaxın rəfiqəsi - Əfsanə idi.
−Hə, Əfsanə.