q göründü ki, bu qız. Qollarını sallayıb düz
dayanmışdı. Onu özündən aralayıb, gözlərinin içinə baxdı. Əvvəlki qığılcım, əvvəlki parlaqlıq yox idi bu gözlərdə. Gözləri
bulanıqlaşmışdı. Sakitcə baxırdı. Onun davranışından xəyanət qoxusu gəlirdi... Xəyanətin də qoxusu olarmış sən demə. Təsviredilməz, hər kəsin duya bilməyəcəyi bir qoxu... Yalnız yaşayanların duyduğu, lakin kimsəyə qoxlada bilmədiyi qoxu. Özü də nəfəslə
deyil, birbaşa ürəkdə duyularmış xəyanətin qoxusu...
Qızın qəşəng üzünü ovcuna aldı:
−Nə olub?
Aytac başını geriyə çəkdi:
−Danışmalıyıq, Rauf...
Nəsə uyğun gəlmirdi və bu onu daha artıq narahat etməyə başlamışdı. Dodaqlarını sıxdı:
−Hmmmm...
Əslində o, Aytacın bu sözü deyəcəyini gözləmirdi, hətta belə rahatlıqla deyəcəyini:
−Bizimki alınmır, başa düşürsən, nə qədər ki gec deyil, səninki səndə, mənimki məndə.
Rauf yuxudaymış kimi, bir addım gerilədi:
−Dəli olmusan?
−Dəli olmamışam. Görürəm ki, bizdə alınmır. Belə xoşbəxt ola bilmərik.
Rauf hələ də heyrət içində donub qalmışdı:
−Qızdırmalı adamlar kimi danışma! Nə danışdığını bilmirsən heç. Nə alınmır, nə? Mane olan nədir? De, bilim də!
Aytac hirslə əlini yellədi:
−Sevgi! Mane olan da, qane etməyən də sevgidir.
Rauf təəccüblə onu süzdü, yaxınlaşıb onun çiyinlərindən tutdu:
−Məgər mən səni sevmirəm? Sevməsəydim belə arxanca sürünməzdim. Bir aya nişanlanacağıq. Tez bir vaxtda evlənəcəyik. Bundan böyük sübut?
Aytac onun əllərini kənara çəkdi:
−Yox, sənin sevginə şübhəm yoxdur. Bağışla məni, mən sevmirəm. Sevə bilmirəm. İstəyərsən bütün ömrünü səni sevməyən biri ilə başa vurasan? Axı necə? Gec-tez bezəcəksən.
Rauf olduqca sakit tonda soruşdu:
−Deməli, məni sevmədiyini indi başa düşmüsən?
Aytac onun sakitliyindən qorxdu. Çoxlarının "tufanqabağı sükut" adlandırdığı bir susmaq idi bu. Üzünü yana çevirdi, amma Raufun səsini qaldırması onu diksindirdi:
−Cavab ver!Aytac onun gözlərinə baxıb sərt səslə dedi:
−Üstümə qışqırma! Yox, indi başa düşməmişəm! Əsl