−Hardasan?
Bir əli ilə dəftər-qələmini çantasına yerləşdirdi:
−Evdə. Niyə ki?
Əfsanə təəccübləndi:
−Sən hələ çıxmamısan? Mən çoxdan dayanacaqdayam.
Tamamilə unutmuşdu. Hazırlığın vaxtını dəyişdiyini ona deməmişdi. Məsuliyyətsizliyinə görə pərt oldu:
−Bağışla, sən Allah. Hazırlığın vaxtını dördüncü günə keçirmişəm. – sonra günahkarcasına – İncimədin ki?
Əfsanə yaman əsəbləşdi:
−Hələ bir soruşursan da?! Səni tanımaq olmur. Hərdən elə məsuliyyətsiz olursan ki, səni öldürmək istəyirəm.
Maya güldü:
−Yaxşı, öldür, öldür. Əgər bununla sakitləşəcəksənsə. Sən hirslənəndə səndən qorxuram. - Hər ikisi gülüşdülər.
Əfsanə ciddiləşdi:
−Yaxşı, əlimdən belə asan qaça bilməzsən. Özü də, ayıb olsun, mənə demədiyin üçün.
−Vallah...
−Nəysə, niyə dəyişdin vaxtı?
−Fizikadan hazırlığa gedirəm.
−Fizikadan? - Əfsanə təəccübləndi.
−Hə, attestat imtahanına görə.
−Az bilmirsən amma. Maya, mən sənsiz getmək istəmirəm hazırlığa. Vaxtında desəydin... Nəysə, mən də müəllimə deyəcəm ki, məni sizin qrupa salsın.
Maya sevindi:
−Heç ağlıma gəlməmişdi. Əla olar amma.
Əfsanə gileyləndi:
−Hə, hə, əla olar. Sevinənimə bax. Bunu sən eləməliydin.
−Yaxşı da, barışaq. İndi gecikirəm, gələndə evinizə zəng vuraram.
−Yaxşı, oldu.
−Hələlik...
Dəhlizə keçdi. Ayaqqabısını geyinə-geyinə mətbəxdə əyləşmiş valideynlərinə tərəf səsləndi:
−Mən çıxdım, hələlik.
Anası qapıya tərəf boylandı:
−Yaxşı yol, ehtiyatla! Özündən muğayat ol. Maşınlardan özünü gözlə!
−Yaxşı, yaxşı. – gülümsəyib, qapıdan çıxdı. “Heyif, atamın işi olmasaydı rahatca gedəcəkdim maşınla. Of, yenə bu tıxacda ləngiyəcəm” – düşündü. Səbri çatmadı. Avtobusdan düşüb, tələsik ayaqla getməyə başladı. Az qala qaçırdı. “Növbəti dayanacağa çatsam, oradan qalan yol elə də çox deyil” – düşünüb, yolu keçdi. Səkiyə təzəcə çıxmışdı ki, siqnal səsindən diksindi. Əhəmiyyət vermədi. Görəsən yenə hansı ağılsızdır?! Yolun kənarıyla gedirəm, deyəsən bunu da görmür... Yenə siqnal səsləndi. Bu dəfə Maya hirslə