slə geri dönəndə, yeni müəlliminin ciddi baxışları ilə qarşılaşdı. Rauf maşının pəncərəsinin şüşəsini endirdi:
−Səhv etmirəmsə, zala gedirsiniz.
Maya azacıq əyildi:
−Bəli. Tıxaca görə düşdüm ki, bəlkə qaça-qaça tez çataram. Deyəsən heç...
−Əyləşin. - Rauf onun sözünü kəsdi. Maya tərəddüdlə ona baxdı. Rauf müəllim onu şagirdliyə götürsə də, yenə yad adam idi. O gün anası necə dedi? “İndi heç kəsə etibar etmək olmur. Sözlərim haqqında yaxşı fikirləş”. Neyləyim görəsən?
−Əyləşin! – bu dəfə əmr etdi.
Maya ani tərəddüddən sonra avtomobilin arxa qapısını açıb, əyləşdi. Özünü yaman itirmişdi. İlk dəfə idi ki, yad adamın maşınına əyləşirdi. Hətta salam verməyi də unutmuşdu.Rauf da deyəsən onun halını başa düşdü:
−Salam!
Maya salamlaşmadığını hələ indi xatırladı. Pərt halda mızıldandı:
−Salam.
−Dərsə başlamağa hazırsınız?
−Bəli, hazıram.
Rauf ön güzgüdə onu diqqətlə süzüb, gözlənilmədən soruşdu:
−Qorxursunuz?
Maya özünü tamam itirdi:
−Yooox... Nədən?
−Mənə belə gəldi...
Mayanın qəşəng qaşları çatıldı:
−Səhv zənn etmisiniz.
Rauf gülümsədi:
−Ola bilər...
Daha yol boyu heç biri bir kəlmə də kəsmədilər.Maya pəncərədən qarışqa kimi qaynaşan maşınları süzərək, həyəcanını boğmağa çalışırdı. Özü-özünə çox acığı tuturdu. “Mənə bax bir. Axı nə olub ki? Adamyeyən deyil ki? Nədən belə həyəcanlandım. Amma nə diqqətlidir. O dəqiqə hiss elədi. Özü də hələ bir soruşur da. Qorxmalı heç nə yoxdur. Of, anam olmayan yerdən mənim fikirlərimi elə qarışdırıb ki...” Tünd qara rəngli “Mersedes” birmərtəbəli idman zalının qarşısında dayandı. Maşından düşüb zala daxil oldular. Rauf qapıdan keçəndə onu irəli verdi:
−Xoş gəlmisiniz.
−Sağ olun. – Maya başını aşağı salıb, içəri keçdi. Zalda beş nəfər 16-23 yaş arası oğlanlar vardı. Hamısı da Raufu görən kimi hörmətlə salamlaşdılar. Bütün şagirdləri bu sərt və qəribə müəllimlərinin xətrini çox istəyirdilər. Onlar Raufla bərabər içəri girən qəşəng qızı maraqla və diqqətlə süzdülər. Amma müəllimlərinin sərt