Tapşırığı oxudum, sonra da maraqlı gəldi,qapının arasından zala baxdım... Axı döyüş filmlərini də xoşlayıram. Hər şeylə maraqlanmağım da başıma bəladır lap. Sən demə bu müəllim mənim baxdığımı görübmüş. Üstəlik üzümə vurdu gördüyünü. Hələ bir sonra da deyir ki, “Narahat olmayın, faciə deyil.” Adama deyərlər, faciə deyildisə, niyə məni pərt edirdin? O qədər acıqlıyam ki. Bu müəllimdən heç xoşum gəlmir, heç! Bircə hazırlığı başa vursaydım...”
Durub paltarını dəyişmək istəyirdi ki, əl telefonunun melodiyası səsləndi. Zəng vuran Əfsanə idi:
−Salam, ay qız.
−Salam. – kefsiz halda dilləndi.
−Hardasan, gəlmisən evə?
Maya corablarını çıxardı:
−Hə, evdəyəm.
Əfsanə tələsik yekunlaşdırdı:
−Hə, tez get telefonun yanına, evə zəng vururam. Kontur azdı.
Maya ağır addımlarla dəhlizə çıxdı. Qonaq otağı ilə yataq otağının kəsişməsində dəhlizə qoyulmuş telefon aparatına yaxınlaşdı. Eyni vaxtda telefon zəng çaldı:
−Hə, Əfsanə.
−İncimə, kontur yox idi. Qulaq as, hazırsan?
Maya təəccübləndi:
−Nəyə?
Əfsanə hövsələdən çıxdı:
−Bilmirəm axır vaxtlar sənə nə olub? Qocalırsan deyəsən... Hədiyyə almağa getməyəcəkdik?!
Maya vaysındı:
−Vay, vay! Gör necə yadımdan çıxıb. Başım dolub elə bil.
−Sənə nə olub? Yaxşısan?
−Boş ver, yolda danışaram. Sən çıx, mən də bu dəqiqə çıxıram.
−Yaxşı, tez gəl.
−Hələlik.
Cəld otağa qayıdıb, corablarını geyindi. Yüngül bir çanta götürüb, pulunu, telefonunu, əl dəsmalını ona yerləşdirdi. Mətbəxdə əyləşib televizora baxan anasının yanına qaçdı:
−Ana, Əfsanə ilə təcili bir yerə gedirik.
İradə xanım döndü:
−Nə təcili? Xeyirdi?
Maya əyilib onun üzündən öpdü:
−Hə, xeyirdi, xeyirdi. Mən qaçdım.
İradə xanım onu rahat buraxdı. Hara getdiklərini başa düşmüşdü...
−Tez gəlin.
−Yaxşı. Hələlik.
Binadan çıxıb, yaxınlıqdakı dayanacağa tərəf tələsdi. Bu dayanacaq, həm Əfsanəgilin, həm də Mayanın yaşadığı binalarının arasında ən ortaq nöqtə idi. Onlar bir sinifdə oxuyurdular. Hətta, bir partada əyləşirdilər. Neçə illər