sevgiyə rast gələndə...
Raufun qəzəbdən gicgahları guppuldayırdı. O hələ Aytacı bu tərzdə, gözünü qırpmadan belə sözlər deyən görməmişdi.Ola bilməzdi. Yox, bu başqasıdır. Onun məsum baxışlı sevgilisi deyil. Belə amansızcasına onun hislərini tapdalayan, sevgisini təhqir edən, iki il onu şirin dillə oyuncağa çevirən o mələksima deyildi bu qız.Birdən-birə onu ikrah bürüdü:
−Sən nişanlı sayılırdın, barmağında mənim nişanımı daşıyırdın, Aytac! Sən necə qızsan axı? Hanı mənliyin sənin?
Hanı sənin qürurun? Hanı məsumluğun? Yox, sən Aytac deyilsən. O bu sözləri deyə bilməzdi. O deməzdi!
Aytac bayaqkı rəftarından utandımı, ya özünü elə göstərməyə çalışdı:
−Bağışla, belə olmasını mən də istəməzdim. Belə alındı. - susub çantasından üzüyü götürdü. - Bir də ki, üzüyü çoxdan çıxarmışam barmağımdan...
Rauf nifrətlə sevgilisini süzdü. Aytac baxışını qaçırdı:
−Məni də başa düş. Mən də xoşbəxt olmaq istəyirəm. – üzüyü Raufa uzatdı.
Aytacın ona uzatdığı üzüyü əsəbi hərəkətlə havaya tolazladı:
−Nəyimə lazımdır? Bəlkə elə bilirsən ürəyimin başından asacam?
−Bəsdir Rauf, kobud olma! Sevən adam sevdiyinin xoşbəxtliyini istəyər.
−Hansı xoşbəxtlik? Mənim bədbəxtliyim üstündə qurulan? Sən ona xoşbəxtlik deyirsən? Niyə iki il uşaq kimi oynatdın məni? Barmağına dolayıb gülürdün, hə? Məsxərəyə qoyurdun?Hə, Aytac?-Rauf özünə nəzarəti itirmişdi. Qızın qollarından tutub bərk-bərk silkələyirdi. – De, nəyi artıqdır onun məndən?Hə, pulu var, varı-dövləti, villası... Axmaq! Sən bunları sevirsən! Səni sərvətdir xoşbəxt eləyən, gözünü tutan! Öldürəcəm səni!
Raufun qızarıb, qan çanağına dönmüş gözlərindən qorxan Aytac canını ondan qurtarmağa çalışırdı:
−Burax! Dəli, burax deyirəm! Zorla sevgi olmur. Qolum ağrayır, burax!
−Yalançı! Xain! Hamınız iblissiniz, yalançısınız. Xəyanətkarsınız! Lənətə gələsiniz!
−Sən dəlisən, psixsən! Nifrət edirəm sənə, alçaq...
Ağzının üstündən açılan sillə onun sözünü yarımçıq qoydu.Rauf bir an etdiyi hərəkətdən duruxdu. Aytacın dodağındakı