r hörümçəkdən qorxurlar, qaranlığı sevmirlər, dovğadan, borşdan, şorbadan, qoyun ətindən acıqları gəlir. Səhərlər 11-ə kimi yataqdan qalxmırlar. Tərs, deyingən, ağlağan, emossional, çılğın, dəlisov, əsəbi...
−Dayan, dayan! - Əfsanə güldü.
−Hə, deyirsən filosoflar belə olur? – güldü.
−Belə niyə ki?
−Axı mən beləyəm...
Gülüşdülər. Əfsanə rəfiqəsinin qoluna girdi:
−Maya, sən yaxşı qızsan. Doğrudan deyirəm. Saydıqlarının da deyingən, dəlisov, əsəbi, ağlağan olmağını çıxmaq şərtilə, hamısı ilə razıyam!
−Niyə? – təəccübləndi. - Elə deyiləm ki?
−Yox, Maya! Dostumsan, üzünə demirəm. Amma sən çox xeyirxahsan. Dəlisov deyilsən. Bir az tez coşursan, amma bir atımlıq barıtın var. Əsas odur ki, kinli deyilsən. Ağlağan olmağına qalanda hələ sənin yadların yanında gözündə yaş görməmişəm. Hər adam bacarmaz. Sənin çox möhkəm iradən var. Hərdən fikirləşirəm, sənin kimi ola bilsəydim...
−Nədir, yoxsa filosof olmaq istəyirsən? Çalışma, yerimi verən deyiləm.
−Yaxşı, heç istəyən də yox idi. Eqoist!
−Bu da biri. – güldü.
−Zarafat eləyirəm. Ay qız, yadımdaykən, yazıq dovğa sənə neyləyib?
−Hələ ki heç nə. Olan yeyəndə olur.
−İnan, ömrümdə rast gəldiyim birinci adamsan ki, dovğa yemirsən. Həqiqi, niyə?
−Nə niyə?
−Deyirəm, dovğadan niyə xoşun gəlmir?
−Sənin sarı rəngdən niyə xoşun gəlmir?
−Nə bilim, gəlmir də.
−Elə mənim də ona görə.
Söhbət başlarını elə qatdı ki, mağazaya nə vaxt çatdıqlarını hiss etmədilər. İçəri elə gözəl rəngarənglik idi ki, adam heç çıxmaq istəmirdi. Təbii güllər o qədər şux və canlı görünürdü ki, süni güllərdən çətinliklə seçilirdi. Maya dərindən nəfəs aldı:
−Nə qədər qəşəng, bahalı ətirlər olsa da, yenə bu təbiətin yaratdığının ətrinə tay ola bilməz! Sən canın, gör nə gözəl ətir saçırlar? Bax, kefi ordakılar yox, buranın satıcıları görür.
Əfsanə küncə yığılmış qızılgülləri göstərdi:
–Bəlkə onlardan alaq?
–Sən istəyirsənsə, al!
–Bəs sən almırsan?
Maya süni güllərin yanına qoyulmuş açıq mavi gülləri göstərdi:
–Mən