pusmaq yox, şahid olmaq deyirlər. Sadəcə təsadüfən şahid oldum.
Maya nəsə demək istədi. Amma susdu. Sonra birdən gülü ona uzatdı:
−Bağışlayın, götürə bilmərəm.
Rauf sərtləşdi:
−Buna isə ən böyük hörmətsizlik deyirlər... Gözləmirdim.
Maya pərtliyini gizlətməyə çalışdı:
−Yaxşı müəllim, çox sağ olun. Unutmaram...
−Unutqanlıq pis şeydir.
Söhbəti dəyişmək istədi:
−Sizdən burada nə əcəb? – gizli bir qısqanclıqla əlindəki gülə işarə etdi. - Nişanlınıza alırsınız? – səsi qəribə alındı. Rauf bunu anında duydusa da bildirmədi:
−Anama alıram! – buketi götürüb döndü. - Sağ olun! – qapıdan çıxdı.
Maya yerində dayanıb, bir əlindəki gülə, bir də qapıya baxdı. Geri dönəndə bayaqkı satıcı qadının qəribə bir maraqla ona baxdığını gördü...Yol boyu Əfsanə dayanmaq istəmirdi:
−Maya, təsəvvür eləyirsən necə şoka düşmüşdüm? Çox yaraşıqlı müəllimin var.
−Bəsdir, sən Allah!
−Sənin gözün tutulub. Görmədin, mənə buket bağlayan qız necə baxırdı ona?!
−Baxsın da...
Əfsanə sınayıcı nəzərlərlə onu süzdü:
−Yəni doğrudan sənə təsir eləmir?
Maya əsəbiləşdi:
−Nə təsir etməlidir axı? Nəyimdir mənim? Nişanlımdı, sevgilimdi? Mənə nə dəxli qalıb?
Əfsanə güldü:
−Əsəbləşmə! Təsir eləməsəydi əsəbləşməzdin... Nəysə, amma çox yaraşırsınız. Doğrudan deyirəm. İkiniz də inadcıl. Amma o səndən də inadcıl çıxdı...
−Yadıma salma.
−Çox romantik idi.
−Ay qız, bəsdir.
−Özünüzdən xəbəriniz yox idi.
−Əfsanə, ayıbdır.
−Nədir ayıb? Sevməyin nəyi ayıbdır?
−O müəllimdir. Mən də şagird. Başqa heç nə ola bilməz. Kim kimə gül verirsə, deməli sevgili olur? Onda Cavanşir müəllimin bütün qadın müəllimələrə gül paylamasına nə ad qoyaq?
Əfsanə razılaşmadı:
−O hamıya vermişdi.
−Nə olsun, Rauf müəllim də ikimizə verdi.
−Amma fərqli... - Əfsanə mənalı dedi.
Maya təəssüflə dostuna baxdı:
−Yəni sən, hələ də başa düşmədin?
−Nəyi?
−O gülü mənə yox, anama alıb. Mənim başım gülə elə qarışmışdı, heç müəllimi görməmişəm. Sən də ki tanımırdın. O da düz yanımda olub, hər