ş görürsən?
Rauf ayağa qalxdı və yenidən əyləşdi:
−Heç, bir-iki yazı var, ona baxıram.
Atası yaxınlaşıb, noutbukun ekranına baxdı. Gözləri zəifləmişdi. Yaxşı seçə bilmədiyi üçün köynəyinin cibindən eynəyini çıxardı. Rauf dinmədi. Mahir uzun müddət müstəniq və son illər prokuror işləmişdi. Amma həkimlər ona ürək xəstəliyi diaqnozu qoyandan sonra, istefaya çıxmalı olmuşdu. Peşəsinə bağlansa da, sevsə də, oğlunun bu yolda olması o qədər də ürəyincə deyildi. Bilirdi ki, çətin olacaq. İncidəcəklər. Vicdanlı, təmiz işçilər çox çətinliklə üzləşirdilər... Daha nələrdən keçmirdi onlar. Elə ona görə tez zamanda ürək xəstəliyi tapdı Mahir. Özü də çox təhlükəli növündən. Həm də ürək xəstəliyini təkcə özü tapmamışdı. Həyat yoldaşı Gülnaz xanım da, eyni təhlükəni, eyni həyəcanı onunla yaşamışdı. Gecələr qəfil harasa çağırılanda, yuxusuna qor qatırdılar qadının. Uşaqları yatırdıb, bütün gecəni əli qoynunda keçirirdi. Həyəcan, qorxu... Odur ki, onun da sinirlərindən, sağlamlığından təsirsiz ötüşməmişdi bu illər... Elxan həkim olmaq istəyirdi. Onun bu arzusu evdə böyük sevinclə qarşılanmışdı. Atası da ən yaxşı müəllimlər tapıb, onu hazırlaşdırırdı. Yüksək balla Türkiyədəki ali məktəblərdən birinə, cərrahlığa qəbul oldu. Ürək cərrahlığına... Amma Rauf, atasının da, anasının da narazılığına baxmayaraq, onları yola gətirdi. Hələ lap uşaqlıqdan olan arzusunun ardınca getdi. Hüquqa sənəd verdi, qəbul oldu. Bacarıqlı, ağıllı, məntiqli düşüncəsinə görə, gücünə, qüvvətinə görə hamıdan seçilirdi. Onu əlavə hazırlıq üçün bir illik kursa da göndərmişdilər xaricə. Mahir həmişə uşaqlarına oyuncaq alanda, Rauf tapança, silah istəyirdi. Deyirdi “ata, böyüyüb banditləri, pis adamları tutacam. Adam öldürənləri öldürəcəm”. Belə deyə-deyə də, nəvaxt böyüdükləri, bu yaşa çatdıqları hiss olunmadı. Arzusuna çatmışdısa da, atası gizlincə xahiş edib tapşırmışdı ki, onu hələlik də olsa ehtiyata keçirsinlər. İndi həm karate və kinqbox dərsləri üzrə idmançılar yetişdirir, həm də əsl peşəsinin ardınca