gedirdi. Mahir qaşlarını çatdı:
−Bunlar nəyinə lazımdı?
Rauf yalan demək istəmədi:
−Təzə işdir.
Mahir ciddi baxışla oğlunu süzdü:
−Demişdim axı, belə işləri götürmə!... O qədər yüngül iş var ki.
−Bəs hamı yüngülə qaçsa?
−Başa düşürəm səni. Amma sən də ananla məni başa düş.
Rauf gileyləndi:
−Həmişə hər xırda şeyə görə narahat olursunuz. Belə şeydən heç xoşum gəlmir.
Mahir başını bulayıb, divanda əyləşdi. Boy-buxunlu, yaraşıqlı oğlunu sanki neçə illər görmürmüş kimi diqqətlə süzdü. Ürəyindən çox şey keçirdi, lap çox... O da övlad toyu görmək istəyirdi. Dünyadakı bütün valideynlər kimi belə şeylər düşünəndə ürəyinə sərinlik gəlir, üzünə təbəssüm qonurdu. Bu yaxınlarda həyat yoldaşı ilə ikilikdə söhbət edəndə söhbət gəlinə, nəvəyə çatdı. Mahirin qızı yox idi. Ona görə də Mahir həmişə deyirdi: Gəlinimi qızım kimi istəyəcəm. Ürəyi nə istəsə alacam ona. Qoymayacam zərrəcə xətrinə dəyən olsun.
Hələ nəvələri düşünəndə nə hisslər keçirirdi. Ürəyi tələsirdi nəvə qığıltısı, nəvə şıltaqlığı, nadincliyi üçün... Qaşlarını düyünləyib, nəyisə diqqətlə oxuyan oğluna baxıb, yenə eyni xəyalları qururdu.
−Rauf... – səsi birtəhər çıxdı. Bunu hiss edən oğul diqqətlə atasına baxdı. İlahi, illər insanı necə dəyişərmiş. Nə vaxt dəyişildi atası belə. Möhkəm bədənli, şux, sıx qara saçlı atasının əvəzinə üzünün bəzi yerlərində dərin qırışlar yaranmış, saçları çallaşmış bir kişi dururdu. Əvvəlki gümrah görünüşünü tam itirməsə də, yaşlanmışdı atası... Necə olub ki, bunu bu günədək görməyib, duymayıb. Hər gün bir süfrə başına əyləşəndə bu dəyişiklik niyə onu cəlb eləməyib. Ürəyinin dərinliyindən bir sızıltı keçdi. Sanki, ata və oğul bir-birlərinin fikirlərini oxumuşdular. Bu dəyişikliyi, duyduqlarını baxışları ilə biri-birilərinə etiraf edirdilər. Rauf baxışlarını çəkdi. Atası onu çağırdı:
−Gəl yanımda otur, çoxdan belə danışmırıq.
Rauf itaət etdi. Mahir irəli əyilib, birləşdirdiyi əllərini dizinin üstünə dayadı. Oğluna tərəf baxmadan dilləndi:
−Bilirsən mənim neçə