ı partlaqda görünən qan cızığı getdikcə qalınlaşıb, süzülməyə başlayanda, əli ilə ağzını tutub hönkürdü. Rauf bir anlıq peşmançılıq keçirsə də, qəzəb yenə üstün gəldi:
−Rədd ol burdan! Beş dəqiqə vaxt verirəm, burdan itilməsən
and olsun öldürəcəm səni!
Raufu yaxşı tanıyırdı. Bilirdi ki, dedisə, dediyini edəcək.Bir neçə addım arxaya çəkilib, heyrətdən böyümüş gözlərini Raufa dikdi və birdən cəld geri dönüb, sürətlə qaçmağa başladı. Rauf avtomobilin qarşısına söykəndi. Bir neçə anlıq dişlərini sıxdı, birdən çökərək bərkdən hönkürdü:
−Nifrət edirəm! Sənə nifrət edirəm!
* * *
−Rauf, gəl nahara.
−İstəmirəm.
−Ay oğul, dur gəl. Qaşqabağını töküb durmaq yaraşmır sənə.
−Bəsdi ana, qanım qaradır.
Gülnaz xanım kresloya yaxınlaşıb oğlunun dizi üstündəki noutbuku qaldırdı:
−Uşaq kimi çıqqaçıq salmısan. Yazır-pozur, yazır-pozur.Dur görüm.
Rauf qaşlarının düyününü açmadan stol arxasına keçdi.Anası onun çox sevdiyi yarpaq dolmasını bişirmişdi. Dolmalardan birini ağzına qoyub, dodaqaltı nəsə mızıldandı.
Gülnaz xanımı gülmək tutdu:
−Nolub, duzu azdır?
−Yox.
−Çoxdur?
−Yox...
−Adamın ürəyin üzürsən e, nolub yenə?
−Heç nə... Atam hanı?
Anası yaraşıqlı oğlunun boy-buxununu gözü ilə oxşayıb başını buladı:
−Səndən baş aça bilmədim axır, – kasadakı qatıqdan dolmanın yanına qoydu – çağırdılar, təcili getdi. Niyə ki?
−Elə-belə soruşdum.
−Yaxşı, yeməyini ye! Çəngəllə oynama, boşqabı yaxın çək!
Son iki həftə ərzində ana oğlunun dodağında ilk dəfə təbəssüm gördü:
−Nəyə gülürsən?
Rauf çəngələ keçirdiyi dolmanı ağzına qoyub, başını buladı:
−Heç, deyirəm 25 yaşım var, hələ də mənimlə uşaq kimi davranırsan. Çəngəllə oynama, boşqabı yaxın çək, daha nələr...
Gülnaz xanım güldü:
−Sənə gülməli gələr. Amma övlad ata-ana üçün elə həmişə uşaqdır.
Rauf nə düşündüsə, boşqabı kənara çəkdi:
−Çox dadlıdır, amma indi könlüm istəmir. Axşam isidərsən, mütləq yeyəcəm.
Gülnaz xanım ciddiləşdi:
−İstəyirsən deyim niyə istəmir sənin o könlün?
Rauf