ı otaqda ikisi tək qalmışdılar. Rauf qarşısında əyləşmiş qaşqabaqlı oğlanı süzdü:
−Adınız necə oldu?
−Əfqan.
−Hm, Əfqan. Siz mərhumun cangüdəni olmusunuz. Bəs necə oldu Elçinə xəbər verə bilmədiniz?
−Deyəsən deməyiblər ki, mən yaralanmışdım. – Oğlan kobud cavab verdi.
−Səs salıb, xəbərdarlıq edə bilərdiniz.
−Dedim axı, yaralı idim. Heç mən də belə şey gözləmirdim. Səsboğucu var idi tapançasında. Mən yıxıldım, amma qışqırdım. Sonra da qatil otağa girdi. Qalanın da bilirsən.
Rauf ani fikrə getdi. Sonra yenə acıqla oğlanı ötəri süzüb, baxışlarını onun gözlərində saxladı:
−Hadisə vaxtı ofisdə ikiniz olmusunuz?
−Nahar fasiləsi idi də, başqa necə olmalıdır? Hamı nahara getmişdi.
−Bəs Elçin Talıbov niyə getmədi?
Əfqan karıxdı:
−Hardan bilim? Elə şeyləri bizimlə məsləhətləşmirlər. Dedi naharı ofisə sifariş verim. Mən də verdim.
−Qapıçılar harada idi? Naharda? – Rauf kinayəli soruşdu.
Əfqan ani susdu. Çiynini çəkdi:
−Bilmirəm niyə, amma elə bil tək qalmaq istəyirdi. Qapıçı oğlanlara dedi ki, çöl soyuqdur, gedin evə, bir az istirahət edin. Hələ mənə də dedi ki, sən də get. Razılaşmadım.
Raufun qaşları düyünləndi:
−Bəlkə kimisə gözləyirdi?
−Bəs onda bizi evə göndərmək nəyə lazım? Onsuz da qonaqları otağında qəbul edirdi.
−Səncə Elçin necə adam idi? – Rauf gözlənilmədən soruşdu.
Əfqan çaşdı:
−Necə ki?
−Münasibətiniz necə idi?
−Fikirləşirsən ki, onu mən öldürmüşəm? Qatil tapılıb, cəzasını çəkir, hələ ondan betərini çəkdirəcəklər ona... Amma pula görə atılmısız ortalığa, aləmi qatırsız bir-birinə. Nəyimə lazım idi onu öldürmək? Çörəyim, pulum ondan gəlirdi. Maşın vermişdi, ev vermişdi. Yaxşı davranırdı. Nə istəsəydim də verərdi. Niyə öldürüm?Rauf sakitcə onun hərəkətlərini izlədi, təmkinlə başını buladı:
− Əfqan, insan qəribə məxluqdur, hərdən öz oturduğu budağı da baltalayır... - və nədənsə birdən Aytacı xatırladı, - mən demədim sən öldürmüsən. Bu işi araşdırmağı boynuma götürmüşəm, bunu eləmək də vəzifəmdir. Elə hamınızı sorğuya