a çatmışdı:
− Nə lazımdır?
Əfsanə gözucu Mayaya baxdı:
− Rauf müəllim yoxdur?
− Neyləyirsiz Rauf müəllimi? – oğlan azacıq seziləcək istehzayla dedi.
Xüsusi vurğunu sezən Maya ciddi səslə dilləndi:
− Mən onun şagirdiyəm. Bura hazırlığa gəlmişdim o gün.
− Amma mən sizi burda görməmişəm.
− Ola bilər. Bu əhəmiyyətli deyil.
Oğlan saatına baxdı:
− Rauf zəng eləmişdi, demişdi ki, getməli yer var.
Maya təəccübləndi:
− Zəng çatmır axı nömrəsinə.
− Görünür onu tanımırsınız, vacib işi olanda həmişə telefonunu söndürür.
− Nə pis oldu... – Maya təəssüfləndi. - Dəftərim otağında qalıb.
Bəlkə siz açasınız, götürüm.
Oğlan onu şübhəli nəzərlərlə süzdü:
− Açar ancaq özündə var.
Maya Əfsanənin əlindən dartdı:
− Onda sağ olun!
* * *
Rauf hələ də dəqiq cavab tapa bilmirdi ki, niyə pul bəzi adamları qudurdur...
Qarşısında təkəbbürlə əyləşib, bahalı bir siqar tüstülədən Mirəhməd Babayevə baxıb yenə bu sualı fikirləşdisə də, cavab tapa bilmədi.
− Son vaxtlar Elçinin davranışında qəribəliklər hiss etməmişdiniz?
Mirəhməd istehzayla güldü:
− Səncə bu sualı verməyiblər bizə?
Rauf sərt səslə dedi:
− Kimin nə soruşduğu məni maraqlandırmır. Bu mənim işimdir.Kömək etmək arzunuz olsa, buyurun.
Mirəhməd nifrətlə qarşısındakı gənc oğlanı süzdü:
− Yox! Heç bir dəyişiklik yox idi.
− Bəs sizcə niyə həmin gün qapıçıları yola salmışdı? Hətta cangüdəni də evə göndərmək istəyib, amma getməyib. Bəlkə kimisə gözləyirdi?
− Deyirsən əcəli özü qarşılamaq istəyib? Cənab zabit, Elçin ağıllı adam idi, bunu hamı bilir. Nəsə təhlükə olsaydı, belə eləməzdi.Sadəcə qatil ondan yanıqlı idi. Çoxdan fürsət güdürmüş. Həmin gün də bəxti gətirib.
− Mərhumun silahı var idi? – Rauf gözlənilmədən soruşdu.
Mirəhməd duruxdu və bu ani davranış Raufun gözündən qaçmadı.
− Hə var idi, Makarov tipli tapança. Ofisdə özündə olur, qalan vaxt Əfqanda. - azacıq düşündü - Amma, çox vaxt heç özü ilə götürmürdü.
− Hardan bilirsiniz?
Mirəhməd hövsələdən çıxdı:
− Necə yəni? Səncə mən maraqlanmamışam?