Əfqandan azı yüz dəfə soruşmuşam. Nədir, dünənin uşağısan, gəlib burda aranı qatırsan?! - başını bulayıb əlini dizinə vurdu. - Sən ölməyəsən, bilmirəm adam puldan ötrü daha nə oyundan çıxarmış. Atası sağ olsaydı, hələ ondan da şübhələnərdin.
Rauf ciddi və təmkinlə əmr etdi:
− Danışığınıza diqqət edin!
Mirəhməd onu diqqətlə süzüb, özünü yığışdırdı:
− Bəs sən gəlib yaralı yerimizi qazıyırsan, hələ bir diqqət də istəyirsən. Qardaşım, dostum, əzizim ölüb, məni şübhəli adam kimi istintaqa çəkirsən. Niyə əsəbləşməməliyəm?
Rauf gülümsədi. Həm də ürəkdən gələn bir kinayə ilə:
− Çox təəccüblənirəm, çox... Bura gələndən sonuncu danışdığım adam sizsiniz. Amma hamı eyni sualı verir. "Mən onu niyə öldürməliydim?" Heç mən kiməsə dedim ki, onu sən öldürmüsən? Mən öz işimi görürəm. Ortaq məxrəcə gəlmək üçün hamınızla danışmalıyam, ətraflı məlumatlanmalıyam. Məgər şahid qismində dindirilənlərin hamısını məhkəmədə qatil adlandırırlar?!
Mirəhməd səsinə mülayim ton verdi:
− Rauf, gəl sən incimə. Hamımız bu hadisənin şokundan hələ də özümüzə gələ bilməmişik. Ona görə sinirlənirik, tez coşuruq, - əlini kresloya dayaq edib, qalxdı– başqa sualın yoxdursa, mənim işim var.
Rauf gülümsədi:
− Əslində sualım çoxdur, lap çox... Gedin! – deyib əlində qaraladığı vərəqə nə isə anlaşılmaz şəkil çəkdi. Daha çox silah şəklinə bənzəyirdi...
Mirəhməd qapıdan çıxanda, qapı ilə divarın arasında dayanıb geri baxdı:
− Amma, məndən sənə məsləhət! Qatil tapılıb. Özünü nahaq yoracaqsan...
Rauf başını döndərmədən ucadan dedi:
− Məsləhətinizə görə təşəkkür.
Binadan çıxanda telefonu işə saldı. Nə qədər cavabsız zəng gəlmişdi. Aytac ilə ayrılandan bəri demək olar ki, ailə üzvlərindən başqa zəng edəni yox idi. Təsadüf işlər nəzərə alınmasa. Ona görə də zənglər ona qəribə gəldi. Ekrana gəlmiş mesajı oxuyanda isə dodaqaltı mızıldandı:
− Görəcək günlərim qarşıdadır da...
* * *
Çay süfrəsinə təzəcə əyləşmişdilər ki, anası otağa gedib,əlində nəsə qayıtdı:
− Sənubərin qızını nişanlayıblar, bu da