ı göstərirdilər.
Onların sevinci, göz yaşından boğula-boğula danışıb, təşəkkürlərini bildirməsi həssas adamları duyğulandırırdı.Qadınlar hər biri nə üstündə həbs olunduqlarını, ardınca da ürək sözlərini deyirdilər. Maya yaşarmış gözlərini görməsinlər deyə televizordan üzünü döndərib, köks ötürdü:
− Gör necə sevinirlər.
Anası da duyğulanmışdı:
− Vallah, adamın yazığı gəlir. Qadın hara, həbsxana hara.
− Bunu onlar əvvəldən düşünməli idilər. Səhv eləyib, sonra da peşmanam deməyin nə faydası var ki? Onsuz da heç nəyi geri qaytarmaq olmur. – Rauf dilləndi və yenə ani olaraq Aytacı xatırladı. Nicat yenə də xoşuna gələn bu oğlanın fikrinə qahmar çıxdı:
− Düzdür, hamısı elə danışır ki, elə bil mələkdilər.
Eldar ağır-ağır başını buladı:
− Səhvsiz insan yoxdur, əsas odur ki, səhvini başa düşəsən, təkrarlamayasan.
İradə xanım başı ilə razılıq bildirdi. Rauf isə öz mövqeyindən dönmək istəmədi:
− Belə çıxır ki, bunu əlimizdə bayraq edib, istədiyimizi edək,sonra da səhvsiz insan yoxdur deyib, əfv diləyək?!
Bu dəfə Maya etiraz etdi:
− Müəllim, sizinlə razı deyiləm. Doğrudur, bundan istifadə etmək olmaz. Amma unutmayaq ki, insanların 90%-i səhvləri qəsdən törətmir. Çünki bunun ziyanını özləri çəkirlər. Baxın, bu qadınların hansı biri istəyərdi həbsxanaya düşsün? Amma
hansısa səhvə görə məhkum olunublar. Cəzasız da qalmayıblar. Amma bağışlamaq ən gözəl bir şeydir. Həm savab qazanırsan, həm də adamın özünə xoş olur.
Rauf qarşısındakı qızın fikirlərinə təəccüblənirdi. Mayaya belə diqqətlə baxmamışdı hələ. Əslində öz-özlüyündə etiraf edirdi ki, qızın fikirlərində həqiqət var idi. Amma yenə barışmazcasına öz mövqeyindən çəkilmək istəmirdi:
− Elə adamlar da var ki, bağışlanmağa layiq səhvlər etmirlər. Əgər bağışlasan, onların səviyyəsinə enmiş olursan, onlar da ayaqlayıb keçir səni, belədən-beləyə!
Maya bir anlıq susdu. Müəllimin sözləri onu hiddətləndirmişdi. Barıt dolu tapançaya oxşayırdı. Əgər qarşısındakı öz yaşıdlarından biri olsaydı, ürəyindəkilərin hamısını