üz-gözünü turşutdu. Gülnaz xanım oğlunun yanına keçdi:
−Demirəm ki, sənə asan olsun. Onsuzda təkcə sözlə heç nə düzəlmir. Amma, oğlum, başa düşməyə çalış, o öz yolunu seçdi. Nəyin səhv, nəyin düz olduğunu Allahdan yaxşı bilən yoxdur. Nə olur, yaxşılığa olur. Görünür ikinizə də belə yaxşı imiş.
Rauf əsəbi döndü:
−Bəs iki il məni barmağına dolamağına nə deyirsən?
−Onun babalı öz boynunadı. Oğlum, bütün həyatı qaşqabaqla, bədbinliklə keçirmək olmaz. Sənin də qarşına öz qismətin çıxacaq. O da öz seçdiyi ilə xoşbəxtdir.
Rauf ayağa qalxdı:
−Səni çox istəyirəm, ana, amma xahiş edirəm, bu sözü bir də demə. Mən qadın tayfasına zərrəcə inanmıram. Heç kəsi də ürəyimə yaxın buraxmayacam. İstəsəm də alımayacaq. Qırıldı mənim bütün inamım da, güvənim də. Elə qırıldı ki, yaxşını da
pisdən ayıra bilmirəm daha... - boğazı göynədi - Aytacın xoşbəxtliyinə hələ baxarıq. Qoysam əgər... – o bunu dildə deyirdi. Özü də bilirdi ki, pislik bacarmır.Gülnaz xanım tərs-tərs oğlunu süzdü:
−O nə sözdür?
−O söz deyil. Edəndə görəcək. Mən bilirəm ki, Aytac ona da düzünü deməyib. Məni aldatdığı kimi onu da aldadıb. Yəqin deyib ki, onu mənimlə məcbur nişanlayıblarmış guya. Eh, kim bilir, məndən əvvəl kimləri tora salıb. Amma onun şöhrət arzusunu qoyacam ürəyində. Qoy çəkdiyimin heç olmasa yarısını çəksin. Ana əsəbləşdi:
−Bəsdir! Mənim oğlumun danışığına bax bir! Mahir kimi kişinin oğlunun danışığına bax. O namərdlikdir, nakişilikdir!Onsuz da hamı öz əməllərinə görə mükafatını alır. Allah ona bildiyi kimi cəza verəcək. Amma sənin o hərəkətin kişilikdən olmaz! Nə qazanacaqsan, ay oğul? Vicdanı olan vicdan əzabı, bir ömür boyu peşmanlıq qazanar. Belə nakişiliyi sığışdırarsan özünə? İndi hirslisən. Hirsli başda ağıl olmaz! Yadında saxla bala, elə addım atma ki, geriyə baxanda peşman olasan, qarşındasa uçurum olsun. Səni mərd oğlan bilirəm, əskik adama yaraşan sözü heç ağlına da gətirmə. Sən adda oğlum olmaz!
Rauf əlbəttə yaraşdırmazdı, etməzdi bunu. Çox qəzəbli idi, nə