u saxladı.
Kamran Əliyev onlara tərəf baxmadan, qarşısındakı çox bahalı şahmat qutusunu bağladı:
− Siz çıxın! – otaqdakılara əmr etdi.Mirəhmədin hirsi hələ də soyumamışdı. Keçib Kamranla üzüzə əyləşdi:
− Vaxtı öldürür bunlar, görürsən də. Gör necə adamlarla işləyirik. Ona görə işimiz qoca qatır kimi ləngər vurur.
Kamran elə bil onu eşitmirdi:
− Görəsən İlqar bizdən şübhələndiyi üçün bunu çağırıb, yoxsa doğrudan da qatilin Cəlal olduğuna hələ də inanmır? Məni narahat eləyən budur.
Mirəhməd təəccübləndi:
− Hardan şübhələnəcək ki?
Kamran mızıldandı:
− İşlərimiz o cür yaxşı gedirdi. Bu ziyanxor da peyda olmağa vaxt tapdı. Onu elə aradan götürmək lazımdır ki, başqa problem yaranmasın. – azacıq düşünüb əlavə etdi. - Bu gədələr də düz deyir, orda adam olanda maska ilə də girsələr, yenə ağ olar.
Əvvəla, onlar da idmançılardır. Həm də istər-istəməz çölə xəbər çıxacaq.
Mirəhməd karıxdı:
− Off, bezdim lap.
− Nə tez? – Kamran kinayəli güldü.
− Tapşıracam ki, pusqu qursunlar. Tək olan kimi yaxalasınlar.
Kamran fikirli-fikirli başını buladı:
− Bunu lap götürdük aradan, bəs sonra?
− Nə sonra?
− Nolsun, başqası gələcək. İlqar həbsdə olanın qatil olduğuna inanmır. O gün dedim ki, belə fırıldaqçı zabitlər, xəfiyyələr, Şerlok Holmslar hələ çox sağmaq istəyəcəklər pulunu. Özünü də boş-boş şeylərlə yolundan azdıracaqlar. Hərəsi əlinə bir zərrəbin
alıb, düşəcək dal-divara ki, iz axtarıram, iş görürəm. Dedi, qardaş, nəsə ürəyim rahat deyil. Bu işi axıracam aparacam. Deyir, maddi kömək lazım olsa, elə bilin borc verirsiniz.
Mirəhməd əsəbləşdi:
− Tərs oğlu tərs!
Kamran onun deyinməsinə əhəmiyyət vermədən zəngi basdı:
− Hamınız yanıma gəlin!...
* * *
Maya el-üzünü yuyub, mətbəxə keçdi. Çay içib, evdən çıxacaqdı. İradə xanım qızının saçını tumarladı:
− Axşamkı tapşırıqların hamısını yaza bildin?
− Yazdım.
− İndi hara gedirsən?
− Fizikaya...
İradə xanım gülümsədi:
− Hə... Axır gördüm müəllimini. Pis adama, narahat adama oxşamır. Amma yaman kinlidir. Yəqin