məhəbbətdən qırıqlığı var.
Maya təəccüblə anasına baxdı:
− Onu kim deyir?
− Mən. Sən dünənin uşağısan, amma mən çox şey görmüşəm .Ona görə də bilirəm.
− Bəlkə də heç elə deyil. Bəlkə sadəcə xasiyyətidir. Ümumiyyətlə,
fikir verdin, özünə qapalı adamdır. İnadkar! Axşam gördün nə deyir? Onda mərhəmət hissi yoxdur!
İradə xanım qızını axıracan dinləyib, irad tutdu:
− Heç vaxt bilmədən, tanımadan başqaları haqqında fikir söyləmə! Sonra yanıldığını biləndə çox peşman olarsan... -Maya nəsə demək istədi, amma fikrini dəyişib başını buladı və qapıdan çıxdı.
* * *
− Salam, olar? – qapını tıqqıldadıb, içəri keçdi.
− Gəl, Maya, gəl! – Rauf çox dalğın görünürdü. Maya keçib onunla üz-üzə kresloda əyləşdi. Rauf diqqətli baxışlarını onun üzündə gəzdirdi:
− Necəsiniz?
− Yaxşıyam. – tapşırıqları yazdığı dəftəri stolun üstünə qoydu. - Hamısını yazmışam.
− Çox yaxşı, hansında çətinlik çəkdin?
Maya ani düşündü:
− Bir az üçüncü tapşırıqda.
− Hm, belə... - Rauf əlindəki qələmi ritmik bir çevikliklə fırlada-fırlada yazını gözdən keçirdi. Maya isə otaqdakı əşyalara maraqla baxmağa başladı.Bu vaxt çöldən giriş qapısının səsi gəldi. Rauf sanki bunu gözləyirmiş kimi səksəndi, diqqət kəsildi. Uşaqlar bayaq çıxıb getmişdilər. Bəlkə hansısa nəyisə unudub? Amma...Cəld yerindən qalxıb, qapıya tərəf getdi. Qapının üstündə təxminən elə öz boyu ilə bir hündürlüyə əlini bərk basıb azacıq sürüşdürdü. Bu vaxt zalda baş verənlər bütün aydınlığı ilə göründü.
Zal dördbucaqlı şəkildə idi, tamamilə eyni olan altı qapı var idi. Bunlardan ikisi hamam otağı, biri mətbəx, biri Raufun otağı, qalan ikisi isə geyinmə otağı və əşyaları yığmaq üçün digər boş otaq idi. Amma maraqlısı o idi ki, hamam otaqlarından və
mətbəxdən başqa qalan bütün otaqları bir-biri ilə birləşdirən qapılar var idi. Bunu yalnız otağa girəndən sonra görmək olardı. Raufun otağında isə belə bir qapının qarşısında kitab şkafı qoyulmuşdu. Bundan əlavə, birbaşa çölə digər bir qapı da var idi. – bu qapı döşəmədə idi. Özündən