n başqa da yerini, açılış qaydasını heç kəs bilmirdi. Bu qapı ilə zirzəmiyə düşüb, oradan dolanbac yolla gedib, birbaşa çölə çıxmaq olurdu...
− Nəsə olub? – Maya narahat oldu. Rauf susmaq işarəsi verdi. Dörd nəfər naməlum adam bir-birinə işarə verib, qapılara tərəf yaxınlaşdılar. Rauf qapını içəridən bağlayıb, Mayanın qolundan tutdu:
− Gir paltar dolabına, səsini çıxarma! Eşidirsən, nə olur olsun, nə eşidirsən, eşit, fərqi yoxdur.
Mayanı əsmə tutdu. Amma möhkəm qız idi:
− Nə olub axı?
− Az sual ver! - Rauf qaşqabaqlı və tutqun halda Mayanın əşyalarını göz önündən yığışdırdı.Qızın nəsə demək istəməsinə macal verməyib, onu dolaba itələdi. Qapını örtüb, tez başqa tədbirləri də gördü...Otağın qapısını açanda, təxminən özü ilə bir boyda
naməlum bir adamla eyni vaxtda üz-üzə gəldi:
− Sizə nə lazımdır? – deyib, oğlana içəri girməyə imkan vermədən özünü zala saldı.
− Sən!
Rauf özünü təmkinli və soyuqqanlı aparır, onların gəlişlərindən xəbərsiz olduğunu nəzərə çarpdırmaq istəyirdi. İşgüzarcasına,əlini oğlanın çiyninə qoyub, zalda qoyulmuş stullara tərəf çəkdi:
− Əyləşin.
Gələnlər bir-birilə baxışıb, göstərilən stullarda əyləşdilər.
− Kömək edə bilməyəcəm, hazırda əlimdə başqa işim var. –cəhd etdi...İlan gözlərinə bənzər yaşıl gözlü oğlan bic-bic güldü:
− Biz başqa işə görə gəlmişik, məncə məlumatın olmalıdır. –xüsusi vurğuyla dedi, ötəri yoldaşlarına baxıb davam etdi. - Bizim şefimiz sənə qarşı səxavətli olmaq istəyir...
− Nə dərəcədə? – Rauf quru soruşdu.
Fikri Mayanın yanında qalmışdı. Əgər gələnlər Raufun nə vaxt tək qalacağını izləmişdilərsə, sözsüz ki, Mayanı da görmüşdülər.Bunu onların tez-tez otağın qapısına tərəf baxan nəzərlərindəndə hiss edirdi. Həmişə bu qızlar işləri korlayırlar.
Bir işə yaramadıqları bəs deyil, hələ ən vacib məqamda vəziyyəti korlayırlar. İndi nə olur-olsun onlarla mülayim danışıb,inandırmalıdır. Ax, əgər Maya burda olmasaydı istədiyi kimi başa salardı onları...
− ........ qədər. - oğlan məbləğin adını çəkdi.
Məbləğ Raufu