çaşdırdı. Yəni doğurdanmı bu işin arxasında elələri dayanır ki, bu iş əsla açılmamalıdır? Yəni, doğurdan onlar bu qədər məbləğdən keçməyə hazırdılar?
− Bir də təkrarla. – bir az da rola girdi. Oğlan Raufun çaşqınlığını görüb, məmnun halda məbləğin adını təkrarladı. Rauf onların sevincli üzlərini süzüb, bir an partlamaq üzrə olan dəli qəzəbini güclə saxladı. Deməli, düz yoldayam, lap düz yolda! Gör nə əl-ayağa düşüblər. Məbləğə bax. Bu pulla neçə illər əlini ağdan-qaraya vurmadan rahatca yaşamaq olar. Gör nədən keçirlər. Hətta Rauf məbləği artırmaq istəsəydi,
onların razılaşacaqlarına əmin idi. Ona görə “acgözlük” rolunu davam etməyi qərara aldı. Ona qədər vəziyyəti nəzarətə alar,lazım olsa bayaq üstündə gizlətdiyi silahdan da istifadə edər.
− Şefiniz... – Rauf süni heyrətlə dedi. - Şefiniz çox səxavətlidir.
– Azacıq duruxub, özünü çəkinirmiş kimi göstərdi. -
Bir halda ki, dil tapacağımızı uzaq görənliyi nəticəsində görüb, onda səxavət əlini bir azacıq da açsın.
İlangözlü oğlan təəcübləndi:
− Bu azdır ki?
Rauf onların üslubu ilə gülümsədi:
− Azdır desəm haqsız olaram. Amma mən cüt rəqəmləri sevirəm...Əgər məbləği beşdə biri qədər də artırsanız, həm rəqəm bütövləşər, həm də bu iş burda bitər. Bir də heç vaxt rahatsız edilməzsiniz!
Oğlan nəsə fikirləşdi. Sonra Raufu təpədən-dırnağa sınayıcı nəzərlərlə süzdü:
− İstəyin haqqında şefimizlə danışarıq.
Rauf hiss edirdi ki, bu oğlan nəsə ona etibar etmir. Ona görə cəld soruşdu:
− Məbləğ çox böyükdür. Məni necə əmin edə bilərsiniz ki, bu tələ, və ya sınaq deyil.
Oğlan yenə ağıllı gözlərini qıyıb, acı-acı güldü:
− Biz heç vaxt oynamırıq!
Rauf özünü düşünürmüş kimi göstərdi. Çox gözəl bilirdi ki, indi onların üstündəki səsyazan qurğu bütün söhbətlərini yazıb və bu yazı tezliklə İlqarın əlində olacaq. Kim bilir, bəlkə elə birbaşa qulaq asırlar. Nəsə etmək lazımdır. Yenə otağında
gizlənən Mayanı xatırladı.
− Yaxşı, mən razı. Amma şərt pozulsa mən də sakit durmayacam.
Xoşagəlməz qonaqlar ayağa qalxdılar.
−