al! Özünə gəl, qorxulu heç nə yoxdur! Sənin ürəkkeçmən var? Nə oldu sənə? – qəfil iki barmağı ilə qızın boynunun hansısa damarını sıxdı.
Maya onun qollarına aşdı...Vəssalam. O ayılanda xatırlayacaq ki, sadəcə bərk qorxmuşdu və huşunu itirdi.Qızı divana qoyub, zala qayıtdı. “Qonaqlar” yoxa çıxmışdılar. Kinli-kinli gülümsəyib, ehtiyatla pəncərənin kənarından pərdəni azacıq araladı. Gələnlər tələsik maşına doluşurdular.Bəxti onda gətirib ki, çöldəkilər də içəri gəlməyiblər. Deməli,polis söhbətindən xəbər tutublar. Yanılmayıb, onları dinləyirlərmiş.
Əsəbiliklə içəri qayıdıb, yır-yığış etdi. Qızın stolun üstündə qalan telefonunu onun məktəb çantasına atdı. Mayanı da çiyninə alıb, otaqdan çıxdı.
Polis maşınlarının səsi bir-birinə qarışmışdı. İçəri girən hündürboylu kişi təəccüblə Mayanı süzüb soruşdu:
− Nə olub? Bu kimdi?
− Sonra izah edərəm. Maşınımı yoxlayın. Dəqiq ora “hədiyyə”qoyublar. Mən təcili sizin maşınlardan biri ilə getməliyəm.
Kişi arxaya dönüb, bərkdən çağırdı:
− Xalıqov! – sonra Raufa tərəf döndü, - narahat olma, hara lazımdı çatdırarlar səni.
− Lazım deyil! Açarları verin, özüm gedəcəm.
− Hm, yaxşı. Yenə nə işə düşmüsən?
Rauf narazılıqla başını buladı:
− Yaxşı işə düşmərik...
* * *
Başı bərk ağrıyırdı. Beynində nəsə uğultu var idi. Elə bil zavodda düz mühərrikin yanında dayanmışdı. Alnını ovuşdurub,gözlərini açdı. Maşında idi. Ona nə olmuşdu? Hər şeyi xatırlamağa başladı. Hə, fizika hazırlığında idi. Birdən tanımadığı, ümumiyyətlə heç üzlərini görə bilmədiyi kimlərsə gəldi. Rauf müəllim yaman narahat oldu. Sonra ona çölə çıxmamağı tapşırıb, özü getdi. Əvvəl səs-səmir gəlmədi. Amma
qəfil bir mərəkə qopdu, gəl görəsən. Silah səsləri, qışqırtı. Sonra, sonra?... Rauf müəllim içəri gəldi. Əlində də nəsə vardı. Amma qorxudan, həyəcandan nə olduğunu heç anlaya bilmədi. Hə, sonra da huşunu itirdi deyəsən. Amma ömründə huşunu itirməyib. Həm də nə qədər həyəcanlı olsa da, özündən getmək həddində deyildi. Bəlkə də özündən xəbəri olmayıb, necə huşunu