u itirdiyini heç hiss etməyib?! Çünki Rauf müəllim onu sillələdi, özünə gəl dedi, çiynindən tutub silkələdi. Hə, hə...Belə də olub yəqin. Vay, nə pis olub. Onda bəs indi haradadı?Kimsə onu maşının arxa oturacağında uzandırmışdı. Maya yerində dikəldi.
− Hm, özünüzə gəldiniz? – müəlliminin səsini eşitdi.Sükan arxasında əyləşən Rauf key-key nəzərlərlə ətrafı süzən qıza baxdı.
− Nə baş verir? – Maya soruşdu. Amma, dolub durmuş, ağlamağa hazır bir səslə.
− Heç nə Maya, heç nə! Sizə noldu belə?
Maya özünü tamam dikəldib, əyləşdi. Dağılmış ipək saçlarını əli ilə arxaya hamarlayıb, azacıq susdu.Tamamilə özünə gəlmişdi:
− Onlar kim idi?
Rauf qaşqabağını tökdü, yenə başlandı da “məhkəmə”. Gərək elə orda olaydı bu qız? Hər şeyi korladığı azmış kimi...
− Dostlar idi. – kinayəli dedi.
Maya ani susub, eyni istehza ilə soruşdu:
− Sizin bütün dostlarınız belədir?
Rauf dişini sıxdı:
− Belə necə?
− Bütün dostlarınız gələndə əvvəlcə xəlvət onları pusursunuz, sonra çıxıb sakit danışırsınız, axırda da qəfildən coşub qırırsınız biri-birinizi?
− Həmişə yox... – gülümsədi.
Maya duruxub, birdən soruşdu:
− Məni hara aparırsınız?
− Xəstəxanaya aparırdım.
− Mən yaxşıyam, lazım deyil.
− Artıq məlumdur. Evə aparıram.
− Özüm gedərəm, narahat olmayın! - Maya acıqlandı.
Rauf ön güzgüdə bu inadkar qızı süzdü:
− Bizim evi tanıyırsınız ki?
− Sizin evi? – təəccüblə döndü.
− Daha hazırlığı evdə keçəcəm. Lazım olsa deyərəm zala gələrsiniz.Əvvəldən demişdim axı, ola bilsin evdə də keçdim.
Maya sınayıcı nəzərlərini ona dikdi. Bu gün nə baş vermişdi çöldə? O güllə səsi eşitdi. Əməlli vuruşdular. Sonra da huşunu itirdi. Amma yox, bu olmamalı idi. Nəsə uyğun gəlmir. Yaxşı, bəs müəllimdə silah nə gəzir? Yox əgər silahdan qarşı tərəf atəş
açıbsa, onda Raufa niyə heç nə olmayıb? Yəni elə-belə havaya atəş açıb, çıxıb gediblər? Axı bağırtı, qışqırtı eşitdi. Deməli, atəşi müəllim açıb. O məni lap uşaq yerinə qoyub. Deyir dostlar idi. Və bütün bu həngamədən sonra mən huşumu itirirəm və