a sərt baxışı ilə güzgüdə onu süzdü. Elə güzgüdəcə toqquşan baxışdan Maya diksindi. Özünə baxdı. Vay, saçları qarışmışdı bir-birinə. Çantasını yerə qoyub, tələsik saçını açdı və barmaqları ilə daraqlayıb, balaca saç sancağı ilə üstdən yüngülcə yığdı. Rauf böyük maraqla qızın hərəkətlərini izləyirdi. Birdən qız ona elə doğma, yaxın göründü ki, az qaldı onu bağrına bassın. Sanki, illərdir tanıyırmış kimi. Amma yəqin o da başqaları kimidir. Necə ki, Aytac. Kənardan baxan mələk sanırdı. Amma insanları tanımaq olmazmış sən demə. Hərdən etibar etdiyin birindən elə gözlənilməz söz eşidirsən, hərəkət görürsən ki, adamın matı quruyur. Aytac onun üçün artıq ölmüşdü. Yalnız xəyalı yaşayırdı yaddaşında. Hərdən bir xoş xatirələri xatırlayırdı. Amma sonra da əhvalı pozulur, başı ağrıyırdı. Çünki, həmin Aytac indi həyatda var idi. Lakin başqa bir əldən tutur, başqa bir ürəyə hakim kəsilirdi. Qanı qaraldı. Yenə hardan düşdü yadına bu qız. Axı özü hamıya qadağan etmişdi onu xatırlatmağı, yada salıb, haqqında danışmağı. Amma bu qadağanı elə bircə özü pozurdu. Hər yerdə onu görürdü, hər sözdə o gəlirdi xəyalına. Hətta hərdən onun sözlərini xatırlayıb gülümsəyirdi də... Amma ardınca bu gülüş elə acılaşır, zəhərləşirdi ki, bütün içini yandırıb-yaxırdı. Gülüşlə ağlamağın nə olduğunu çox gözəl bilirdi Rauf. O, gözündən yaş töküb ağlamırdı. Onun ağlamağı da, göz yaşları da acı-acı gülüşü idi. Kaş ki, hamı kimi hönkürüb ağlasaydı...
Qapını Raufun atası açdı. Mayanı görüb o qədər təəccübləndi ki, hətta əvvəl salam verməyi də unutdu. Amma o Raufa bələd idi. Bilirdi ki, zərurət - özü də hansısa böyük zərurət tələb edib ki, o yanında hansısa qızla evə gəlsin. O ki, qadın tayfasından qətiyyətlə qaçırdı. Mayanı diqqətlə süzüb, geriyə çəkildi:
− Gəlin içəri.
Maya utandığından nə edəcəyini bilmirdi. İlk dəfə idi ki, yad bir evə - müəlliminin evinə tənha ayaq basırdı. Rauf hamını qabaqladı:
− Bu mənim şagirdimdir. Daha hazırlığa evimizə gələcək. -qısaca məlumat verdi.
Mahir utandığından rəng