verib rəng alan Mayanı diqqətlə nəzərdən keçirdi. Təqaüdə çıxsa da, uzun illər çalışdığı peşəsi ilk baxışdan insanları tanımağı öyrətmişdi ona. Maya onun xoşuna gəldi...
− Çox gözəl, xoş gəlmisən, qızım.
Gülnaz xanım qonşu otaqdan çıxdı. Mayanı görcək azacıq duruxub, onu müştəri gözüylə süzdü:
− Xoş gəlmisən. - sual dolu nəzərlərini Raufa dikdi.
Mahir gülümsədi:
− Raufun şagirdidir. - Gülnaz xanıma tərəf döndü. – Hazırlığa bizə gələcək.
Sonra da özünü tox tutmağa çalışan qızı dindirdi:
− Adın nədir, qızım?
− Maya... - səsi nədənsə zəif çıxdı. Gülnaz xanım təbəssümlə qızın qolundan tutub,qonaq otağına çəkdi:
– Gözəl adın var. - Maya onun da çox xoşuna gəlmişdi. -Maşallah, elə özün kimi.
Mahir mətbəxə keçib, işarə ilə Raufu yanına çağırdı:
− İndi də nə iş çevirdiyini danış.
Rauf söhbətdən qaçmaq istədi. O heç vaxt işi ilə bağlı nəyisə evdə müzakirə etmirdi. Xüsusilə də problemləri. İstəmirdi onun təhlükəli həyatına görə valideynləri narahat olsunlar, yuxularına haram qatsınlar. Bunda atasına bənzəmişdi...
Onsuzda onu yolundan döndərə bilməmişdilər, heç işinə görə nələrlə üzləşdiyindən xəbərsiz olmamış da deyildilər. Amma yenə qapalı idi. Hətta onun təzəcə keçdiyi yolu, çoxdan addımlayan atasına qarşı belə. Onsuz da atası həmişə hər şeyi hiss edirdi. Rauf başını buladı:
− Elə bir şey yoxdur, həmişəki işlər....
Atası balkona keçən oğlunun ardınca ağır addımlarla çıxdı, məzəmmətli və sərt səsi eşidildi:
– Rauf....
– Narahat olursan nahaq yerə, dedim axı qorxulu heç nə yoxdur.
Mahir gülümsədi:
− Heç məni düz-əməlli aldada da bilmirsən. İşin də ki, yalansız ötmür...
− İş ondadır ki, bir aldada bilmədiyim elə sənsən.
Bu tam səmimi etiraf Mahiri ürəkdən güldürdü. Sonra günü-gündən gözəlləşən şəhəri seyr edə-edə siqaret yandırdı:
− Sənin keçdiklərindən mən də keçmişəm, Rauf. Bu yolun həqiqi yolçuları səfərə çıxırlarsa və sonadək yolundan caymadan gedirlərsə, onların hər döngəsi, hər dalanı gedər-gəlməzdir. Bu yolla 5-i gedirsə mənzil başına 2-si, biri