i çatır.... Heç istəməmişəm ki, övladlarımdan hansısa bu yolla getsin. Rauf gözünü məchul nöqtədən ayırmadı:
− Sən gedə biləcəyin qədər getdin. Bəs yolun davamı? Axı bu yol sonsuzdur, özün bilirsən. Onu da bilirsən ki, yol yarımçıq qalsa nə olar?!
− Səndən başqaları da var...
− Bilirəm ata, bilirəm. Var, lap çoxdur özü də. Amma dediyin həqiqi yolçular çox azdır. Həqiqi yolçular dediyin yolu piyada, addımba-addım gedir – azacıq susdu-amma qalanları qısaldır bu yolu... Mən piyadalardanam. Hara qədər gedə biləcəyimi də bilmirəm. Bura qədər gəldiyim təsadüf deyil, qismətdir! Bundan sonrakı yolu da getməyə israrlıyam.
Mahir gözünü iç-içə keçmiş göydələnlərdən ayırıb, oğlunu süzdü:
− Həmin iş adamının qətlilə bağlı, hə? Silahlı idilər?
Rauf belə gözlənilməz suallara artıq öyrənmişdi:
− Qurtula bildim. - gülümsədi. - Bircə bu qız orda olmasaydı, hər şey qaydasında olardı.
Mahir təəccübləndi:
− Gördü hər şeyi?
− Görmədi, eşitdi amma. Başa düşdü.
− Cəsarətli qızdır. Onunla belə hələ bir bura da gəlib?
− Hm, cəsarətlidir. Amma ən pisi odur ki, onu görüblər. Çünki, məni səhərdən izləyiblərmiş. Sözsüz ki, hazırlığa gələn qızı da görüblər. Ona görə çox narahatam.
Oğlumun gözlərinə baxdı:
− Ondan xoşun gəlir?
− Ata?!
− Görürəm çox narahatsan.
− Bu xoşuna gəlmək mənasını vermir. İstəmirəm mənə görə kiməsə nəsə olsun. Ya o, ya da başqası.
Mahir dönüb otağa gedə-gedə dilləndi:
− Amma çox qəşəng qızdır. Özü də onda qeyri-adilik var.
Rauf mızıldanıb, onun arxasınca Maya və anasının şirin-şirin söhbət etdiyi qonaq otağına yollandı:
− Yenə də başlandı...
* * *
Evə çox yorğun gəldi. Müəllimi onun huşunu necə aparmışdısa, ayılandan bəri başı ağrayırdı. Evdəkilərlə ötəri salamlaşıb, özünü çarpayısına atdı. Üzüqoyulu xeyli uzandı. Görəsən, bu gün baş verənləri evdə danışsınmı?! Əslində danışmalıdır da. Amma atası mütləq onun müəllimini dəyişəcək. Heç vaxt belə təhlükəli birinin qızının ətrafında olmasını istəməz. Axı kimdir bu Rauf? Bəlkə heç pis adam deyil? Bu gün