getdiyi yer doğurdan onun evi, ailəsi idi? Bəlkə bu da huşunun itməsi kimi quraşdırılma idi... Ola bilərdi. Birinci dəfə idi belə hadisə ilə rastlaşırdı. Bu gün baş verənləri xatırladıqca elə bilirdi ki, ya yuxuda olub, ya da bu baş verənlər bu gün deyil, nə vaxtsa, lap çoxdan baş verib. Orada – otaqda küncə sıxılıb, çöldəki səs-küyə nə qədər həyəcanla qulaq asmışdısa, indi bu hadisə bir o qədər maraqlı gəlirdi Mayaya. Qoy bu işi elə özü təkbaşına araşdırsın. Hələ də inana bilmirdi ki, filmlərdə izlədiyi, kitablarda oxuduğu belə bir had isə onun başına gəlib. Niyə məhz mən? Əlbəttə, axı mənim yerimdə bir başqası da ola bilərdi. Deməli, bu mənim qismətim imiş. Qismətdən qaçmaq olmur. Bəlkə elə bu işi araşdırmağım da lazımdır. Belə də olmalıdır. Yox, evdə də heç nə demək lazım deyil! Heç nə! Anasının səsi onu fikrindən yayındırdı:
− Gəl yeməyini ye.
Könülsüz ayağa qalxdı:
− Gəlirəm...
* * *
Səhərdən bəri oğlunun başına fır-fır fırlanır, ondan söz qoparmaq üçün əlindən gələni edirdi. Amma nə imiş bu, hər dəfə söhbəti elə çevirir, araya elə söz qatırdı ki, Gülnaz xanım nə deyəcəyini də unudurdu.
Dünən o qız gələndən ananın ağlına başqa-başqa fikirlər gəlirdi. Düzdür, oğluna yaxşı bələd idi, əgər nəsə olmuş olsaydı,mütləq bu haqda anasına nəsə bilirərdi. Deməli, biri-birilərinə qarşı heç bir münasibətləri yoxdur. Amma qəşəng qız idi. Mahir demiş, bir suyu elə Gülnaz xanımın özünə bənzəyirdi. Yumrusifət, ağbəniz bir qız idi. Nəsə bir çəkicilik, cəlbedicilik var idi onda. Əslində baxsan dünya gözəli deyildi, ondan da gözəl o qədər qızlar var ki. Amma onda cəlbedicilik var idi. Nəsə diqqət çəkirdi bu qızda. Ər-arvad öz aralarında danışanda, Mahir də demişdi bunu. Dünən o da qızı diqqətlə süzüb, kaş belə gəlinim ola demişdi Gülnaz xanıma. Nə çoxdur valideynlərin arzuları, bitib-tükənməz ki....Gülnaz xanım dünəndən ürəyindəkiləri demək üçün fürsət axtarırdı. Gərginliklə internetdə nəyisə araşdıran oğlunun yanında əyləşdi. Nəvazişli əlləri ilə oğlunun başını