ı sığalladı. Rauf kiminsə ona toxunmasını, təmasını xoşlamırdı. Xüsusən də, fikrini toplayıb, ciddi məşğul olduğu vaxtda. Lakin anası istisna idi. Onun təması Raufun fikrini yayındırmır, əksinə sakitləşdirirdi. Bir də vaxtilə Aytacın...Gülnaz xanımın gözləri Raufun klavişlərdə cəld işləyən barmaqlarında olduğu halda, soruşdu:
− Həm bu işlərin, həm idman dərsləri, həm də fizika məşğələsi.Ay bala, niyə özünə zülm edirsən? Şükür, hər şəraitimiz var. Niyə artıq yüklənirsən?
− Heç bir yük yoxdur, narahat olma, - baxışını ekranın eninə hərləyib qaşlarını düyünlədi - heç bir!
− Yenə baxma, səbir də lazımdır. O dünənki qız necə oxuyur?
Rauf ötəri anasını süzdü. Gülnaz xanım ciddiliyini pozmadı,sanki adicə söhbət edir, məqsədi məhz Maya deyildi. - O qəşəng qızı, Mayanı deyirəm. Adı da qəşəngdir özü kimi...
Rauf anasının ürəyindəkiləri başa düşmüşdü. Lakin nədənsə həmişəki kimi söhbəti dəyişib, bəhanə ilə qaçmadı. Ana oğlunun tutqun üzünə nəzər saldı:
− Ay bala, o kimlərdəndir, kimin qızıdır elə? Elə bil hardasa görmüşəm onu....
Raufu gülmək tutdu. Bütün qadınların oxşar üsulu. - düşünüb gülümsədi. Həmişə kimisə öyrənmək, haqqında nəyisə bilmək istəyəndə ya deyirlər hardasa görmüşəm elə bil, ya da filankəsə oxşadıram...
− Yox, tanımırsan ana. – bir anlıq nəsə düşündü – Atası “Söz” qəzetinin baş redaktoru, təsisçidir.
− Doğurdan?
− Hə. Həm də nəşriyyatın sədridir. Orda təkcə qəzet yox, kitab, jurnal, beləcə hamısı nəşr olunur.
− Deyirsən, onu da bilmərəm? - incik halda başını buladı. -Səninki odur ki, dediyimi həmişə yadımdan çıxarasan. Guya başa düşmürəm?
− Başa düşdün deməli?! – Rauf güldü. Gülnaz xanım məzəmmətlə:
− Hə, gülərsən da! Söhbətdən də yaxşı qaçarsan. Guya dünən
dərs keçəndə bir-birimizə necə gizlincə baxdığınızı görməmədim. Şəxsən qız mənim xoşuma gəldi. - Sanki, ondan razılıq almaq istəyənlərə fikir bildirirmiş kimi, əlini yellədi. -Mehriban, şən, şirindil qızdır. Atanın da xoşuna gəlib. Rauf gülüş dolu çaşqınlıqla döndü:
− Ana, sən nə