ə vardısa, elə də davranırdı. Amma özün bilirsən ki, o vəfasız haqqında bunu demirdik. Atan xoşlamırdı onu, yaxşı bilirsən. Sadəcə ürəyini qırmamaq üçün heç vaxt Aytacı müzakirə etməmişdi.... - ana bir an duruxub oğluna baxdı. O, daha əvvəlki kimi özünü itirib, hövsələdən çıxmamışdı. Dərin hüznlə baxışlarını stolun üstündəki burma qəndqabının naxışlarına dikmişdi. Kənardan baxanda, elə bil naxışları sayırdı.
− Amma bu qız.... Hərtərfli bəyəndim. Bir-birinizə çox yaraşırsınız.– ana gülümsədi. - Özü də bir suyu mənə çəkir. Rauf elə bil yuxudan ayıldı. Başını çevirib, diqqətlə anasının üzünə baxdı. Gör ha, doğrudan da bənzəyirlər. Elə bil onun qızıdır. Bəs belə, axı hər dəfə bu qıza baxanda kimə bənzədiyini xatırlamağa çalışırdı. Əlbəttə anasına, özü də lap əməlli. Hələ indi fikir verirdi. Bir dəfə hansısa kitabdan oxumuşdu ki, oğlanların əksəriyyəti özləri də bilmədən öz analarına bənzər qızla evlənirlər....
Ayağa qalxdı:
− Yaxşı ana, mən getməliyəm.
Gülnaz xanım küskünlüklə başını buladı:
− Qaç, qaç, düz edirsən.
Rauf əyilib onun alnından öpdü:
− Vallah qaçmıram, işim çoxdur.
Qapıdan çıxanda ağlına nə gəldisə, telefonu çıxarıb Mayanın nömrəsini yığdı. Uzun çağırışlar cavabsız qaldı. Narahat halda yenidən yığmaq istəyirdi ki, Maya özü zəng etdi:
− Salam.
− Salam Maya, niyə açmırdın telefonu?
− Dərsdəyəm, icazə alıb çölə çıxdım. Nəsə baş verib?
Rauf ani susdu:
− Yox, heç nə. Söz soruşacam. Bu gün dərsə atan aparıb səni?
− Yox, rəfiqəmlə getdim.
− Arxanızca kiminsə gəldiyini, yaxud izləndiyini hiss etməmisən?
Maya narahat oldu:
− Məni qorxuzmayın. Nə olub axı?
Rauf səbirsizləndi. "Həmişə bu qızlara sual verirsən, cavabdan başqa hər şey deyirlər. Ya da suala sualla cavab verirlər" düşündü.
− Dedim axı, sadəcə soruşdum.
− Yox, elə bir şey hiss eləmədim.
− Yaxşı, səndən bir xahişim var. Dərsdən çıxmazdan əvvəl mənə xəbər ver.
Maya ciddi səslə dilləndi:
− Əgər maşınınızda gedəcəyimi düşünürsünüzsə, səhv edirsiniz, bunu əsla arzulamıram.
Rauf