hirsini boğmağa çalışdı:
− Bunu sizə təklif edən də yox idi, Maya xanım... Niyə adamı başa düşmək istəmirsən, anlamıram. – yenə "sən"ə keçdi.
- Xahiş elədim ki, mənə xəbər ver.
− Baxaram.
− Bu mütləqdir. Müəllimin olaraq bunu sənə əmr edirəm.
− Müəllimin əmrləri dərsdə olur. - diliuzunluq etdi.
− Hörmətin artıq olsun...
Maya dilini saxlamadığından utandı:
− Yaxşı, deyərəm.
− Sağ ol!
Cavab gözləmədən telefonu qapadı. Hirsindən deyindi:
− Buna bax, balaca canı ilə forslanır. Hələ bir cavab da qaytarır. Anam da deyir beləsilə.... Məni dəli edər bu. Ya da mən onun dilini qopararam. Elə bilir oyun-oyuncaqdır. Niyə təhlükəli şeylər qızlara əyləncə kimi görünür, başa düşə bilmirəm.Bəlkə da yanlarında onları qoruyacaq adam olanda, artıq əyləncəyə çevrilir. Yaxşı, Maya...Kamran Əliyev hirsindən otaqda var-gəl edir, qorxudan qarşısında rəngləri ağarmış adamlarının üstünə çığırırdı. Onu bu halda görmədiklərindən nə edəcəklərini, nə deyəcəklərini bilmirdilər. Çünki ağızlarını açdıqları halda nə tufan qopacağını bilirdilər.
Kamran adamlarının uğursuzluğunu xatırladıqca, daha da coşur, danışarkən az qalırdı əlini onların gözlərinə salsın. Bozarıb bir kənarda oturmuş Mirəhməd isə əlindəki qələmi fırlada-fırlada nə isə fikirləşirdi. Kamran qaş-qabaqla keçib kresloda yayxandı. İşarə ilə dəstənin başında olan ilangöz oğlanı yanına çağırdı. Öz yoldaşının açdığı atəşdən yaralanan oğlan, indi yarasından daha çox qarşısındakı bəladan qorxurdu. Kamranın necə kinli, rəhmsiz, qəddar adam olduğunu bilirdi. Amma heç kəsə yox, yalnız özünə acığı tuturdu ki, necə oldu ki, həmin gənc zabitə aldandı. İrəli gəlib ayaq üstə düz yanında dayandı. Kamran olduqca sakit tonda dedi:
− Cəzanı özün seç...
Bu anı yalnız yaşayanlar bilərdi, başqa heç bir kəs! O elə bir məqamdır ki, danışsan da, danışmasan da, yaxşı da desən, pisdə desən nəticə yenə birdir...Cəsur olmasına baxmayaraq bədənindən üşütmə keçdi. Qurumuş dodaqlarını dili ilə yaşladı.
− Əmr sizindir.
Kamranın da hədsiz həyəcan