n keçirdiyi hiss olunurdu. Hamı bu partlayışa hazır dayanmışdı. İlangöz oğlan gözlərini yumdu. Alnında, üzündə tər puçurları əmələ gəlmişdi. Lakin Kamran hamını təəccübləndirdi. Sakitcə ayağa qalxıb qapıya tərəf addımladı, çölə çıxdı. Sükutu pozmağa kimsə cəsarət etmirdi. Birdən qapını açıb yenidən içəri qayıtdı, Mirəhmədə tərəf getdi:
− Belə zarafatı heç xoşlamıram...
Sonra üzünü onu qorxu ilə süzənlərə çevirib buz kimi soyuq baxışlarını üstlərində gəzdirdi:
− Neynək, onda qızı tapın...
* * *
Sinfə qayıdanda rəngi dəyişmişdi. Əvvəlcə maraqlı görünən hadisələr indi ona da sirayət etmişdi. Başa düşürdü ki, bu oyun deyil. Hər şey ola bilər, özü də bir halda ki, müəllimi zəng edib onu xüsusilə xəbərdar edib. Buna baxmayaraq, yenə də arxayınlıq var idi ürəyində. İnanırdı ki, ona heç nə olmaz. Nədən idi bu arxayınlıq, əminlik?! Amma güclü, arxalı sayırdı özünü...
− Maya, yaxşısan? – Əfsanə pıçıldadı.
− Hə. Nolub ki?
− Qəribə göründün. Kim idi zəng vuran?
− Heç... – dünən baş verənləri ondan da gizlətmişdi. -müəllim idi, tapşırıq verirdi.
Əfsanə gülümsədi:
− Telefonla?
− Hə, nədir ki?
− Sən də yadında saxladın?!...
Maya narazılıqla üz-gözünü turşutdu:
− Elə tapşırıq yox, hazırlığa gəlməyim haqqında tapşırıq. Qarışdırdın.
− Nə deyirəm ki? – Əfsanə mızıldandı - Allah başacan versin!- xısın-xısın güldü.
− Allahım, bu qız məni dəli edəcək. Sən canım, bəsdi.
Əfsanə incidi:
− Nə dedim ki?
Maya qeyri-iradi kobudluqla üzünü ondan döndərib, sol qoluna dirsəkləndi:
− Heç nə, heç nə. Bəsdir!
Əfsanə təəssüflə başını buladı:
− Nç, nç, səni tanıya bilmirəm. Əvvəllər belə deyildin...
Əfsanə rəfiqəsinin gözündəki yaşı görsəydi, bəlkə də belə deməzdi... Dərs qurtarmışdı artıq. Oxuduqları illər ərzində həmişə məktəbə birlikdə gedib-gələrdilər. Hərdən olurdu, uşaq vaxtı bir-birinə forslanıb yolu ayrı gedirdilər. Maya çox dəcəl uşaq olmuşdu. Elə indi də bu şıltaqlığın, dəcəlliyin əlamətləri qalmışdı davranışında... Ona görə də Əfsanənin uşaqlıqda küsməyinə haqq