vermək olardı. Amma son illər belə şeylər təkrarlanmırdı. Həm də böyümüşdülər axı. Amma bugünkü kobudluğu qəbul etmək istəmirdi Əfsanə. Ona görə də, axırıncı dərs qurtaran kimi, rəfiqəsini gözləmədən çantasını yığıb, sinifdən çıxdı. Maya üzr istəməyə fürsət belə tapmadı. Gərginlik azmış kimi, qanı tamam qaraldı. Əfsanəni olduqca çox istəyirdi. Həmişə düşünürdü ki, bəlkə heç doğma bacım olsa, bu qədər istəməzdim...Ağır-ağır çantasını yığıb sinifdən çıxdı. Dəhlizdən keçəndə güzgüyə baxdı. Baxdı, amma elə yazıq-yazıq baxdı ki, qəfil onu dəli bir gülmək tutdu. Özünü hardansa yadına düşən gülməli bir film qəhrəmanına bənzətdi.
İnsan xarakterləri... Olduqca müxtəlif, rəngarəng, anlaşılmazdır. Hərdən özünü heç anlaya bilmirdi. Yəni mən doğurdan psixopatam? Başqaları kefi olmayanda, əhvalı pozulanda qəmlənir, ağlayır. O isə əksinə gülmək, şadlanmaq, oynamaq,
dəlilik etmək istəyirdi. Bəlkə də qüssədən, qəmdən alınan daxili bir qisas idi, nə idi, anlaya bilmirdi. Özünü qaydaya salıb, qapıya tərəf getdi. Birdən müəllimin tapşırığını xatırlayıb, telefonu çıxardı. İstədi ki, zəng edib çıxdığını xəbər versin. Amma nə düşündüsə, zəng etmədən cibinə qoydu. Həmişə nəyəsə əhəmiyyət verməyəndə etdiyi kimi, yenə çiyinlərini atıb, yola çıxdı.
* * *
Hələ də zəng gəlmirdi. Axı indi dərs qurtaran vaxtıdır. Yollarda, avtobuslarda dərsdən çıxıb, evlərinə axışan şagirdlər görürdü. Narahat oldu. Bu qız doğrudan da onu hövsələdən çıxarırdı. Yəni, məsələnin ciddiliyini hələ də anlamırdı? Axı o ki, düşüncəli qızdır... –öz-özünə söylədi. Telefonun üçüncü çağırışından sonra Mayanın maşınların səs-küyünə qarışmış səsi eşidildi:
− Salam müəllim.
− Maya, axı söz demişdim...
− Narahat olmayın, şahid olduğunuz kimi salamatam.
Rauf səbrini basdı:
− Rəfiqənləsən?
– Xeyr təkəm.
− Niyə? – təəccübləndi.
Maya qeyri-müəyyən cavab verdi:
− Hərdən belə də olur.
− Maya, yerini mənə de. – Rauf gözdən uzaq bir dalanda saxladığı maşını işə saldı.
− Ehtiyac yoxdur, mənimlə heç kəsin işi yoxdur.
−