yorğun olanda, başında, alnında gəzən incə barmaqları ilə, şirin dili ilə bütün yorğunluğunu yox edirdi bu qız. Elə şirin gülüşü vardı. Ona çox yaraşırdı. Rauf dəfələrlə onu güldürür, sonra da heç nə olmamış kimi sakitcə, heyran-heyran bu gülüşü seyr edirdi.
Gülnaz xanım eyni sərtliklə:
−Eşitdin məni? Söz ver ki, Aytac məsələsi birdəfəlik bağlandı. Səni də ki, belə qaşqabaqlı görmək istəmirəm. Ürəyim xəstədir, bilirsən... - son cümləni deyəndə səsi titrədi.Rauf anasının çiyinlərini enli qolları arasına alıb qucaqladı:
−Söz verirəm! - deyib, gözlərindən öpdü.
Bu saat bu dünyada anasından əziz heç kəs yox idi onun üçün, heç kəs! Görəsən, anası kimi qadınlar var idimi? Bəlkə də...
* * *
Eldar Məmmədov nəşriyyat sədri işlədiyi vaxtdan nəşriyyatın işləri yaxşı gedirdi. Nizam-intizamla yanaşı, şöhrəti də artmışdı. Sayılıb-seçilən yerlərdən biri olmuşdu. Bu da yalnız ona görə idi ki, Eldar işində çox məsuliyyətli, tələbkar, həm də düzgün biri idi. İşçiləri də onun xətrini çox istəyir, hörmət edirdilər. Dörd gün əvvəl ona başqa yerdən iş üçün təklif gəlmişdi.Amma etiraz etdi. Hələ etiraz edən təkcə o deyildi. Eldara öyrəşmiş işçiləri də ondan getməməyi xahiş etdilər. O da qaldı...
−Ata?! - qızının səsi bütün fikrini dağıtdı.
−Ata, ordasan?
Eldar şıltaq və mehriban qızının səsini eşidib gülümsədi. Onun qızı bir çox başqa qızlardan fərqli idi. O ürək sözünü, sirlərini daha çox atası ilə paylaşırdı. Yox, anasını da çox sevirdi. Amma söz-söhbəti atası ilə daha yaxşı alınırdı. Bəlkə də anasının ciddi qadın olduğuna görəmi, ya özünü uşaqlıqdan buna alışdırdığına görəmi? Nə idisə sirri, belə idi. Amma axır ki, çox qəribə, maraqlı qız idi bu Maya.
−Gəl qızım, gəl.
İçəri əynində göy cins şalvar, açıq mavi rəngli kofta olan 18 yaşlı qız girdi. Onun gözəl siması, aydın, eyni zamanda ağıllı və mənalı gözləri, mütənasib bədəni vardı. Kürəyindən azacıq aşağı olan açıq şabalıdı saçlarını hündürdən yığmışdı. Nəsə bir xoşluq duyulurdu simasında ki, ona baxanlara