z güləcək. İnanın ulduzu o qədər güldürürlər ki... Sonda da, ulduzunuz gülməkdən öləcək.
Oğlan ürəkdən uğundu:
− Ay xanım, bəs siz nəyi bəyənirsiz? Bəs nə oxuyursuz? Elə maraqlı bunlardı da....
Maya başını buladı:
− Dedim axı, mənə lazım olan sizdə yoxdur. Dəqiq bilirəm.
Oğlan çiyinlərini çəkib, belini donqardaraq kitabları yerinə yığmağa başladı. Kənardan baxan Mayada nədənsə küt təsiri yaradırdı bu oğlan. Xüsusən də, belini donqardanda lap filmlərdə gördüyü neondertallara bənzədi.
Başını bulayıb dükandan çıxanda dodaqaltı mızıldadı: – Gör kimlərdir kitab satıcıları, ay yazıq!...
Raufun zəngini gözləməyə səbri çatmadı. Onun küçəyə çıxdığını görən Rauf əsəbi hərəkətlə maşını işə salıb cəld ona tərəf sürdü. Bu vaxtı tindən başqa maşın göründü və sürətlə yolu keçmək istəyən Mayaya tərəf yönəldi. Qız özünü toparlamamış, qəfil basılan əyləcin tükürpədici səsi eşidildi. Maya yüngül bir oyuncaq kimi atılıb, yandakı başqa bir maşına çırpıldı. Özünü itirmiş Rauf və ətrafdakı adamlar sürətini azaltmadan şütüyüb keçən maşına əhəmiyyət vermədən, yerə uzanmış qızın yanına yüyürdülər. Bəziləri maşının nömrəsinin saxta olduğundan xəbərsiz halda onu tələsik qeyd edirdilər. Mayanın huşu hələ özündə idi. Astadan zarıyırdı. Rauf ömründə bu qədər həyacan keçirməmişdi. Bir dəfə ən yaxın dostu qolları üstündə keçinmişdi, yalnız o zaman. Təsadüfə bax, avtoqəzadan...
Ondan sonra az ölüm, az faciə görməmişdi. Amma indiki kimi yanıb-yaxılmamışdı. Hirsindən gicgahlarının damarları göyərib, şişmişdi. Hər kəsi, hər şeyi didib-parçalamağa hazır idi. Qollarındakı köməksiz və ölümlə çarpışan bu qıza pislik etmək istəyən hər kəsin qanını içə bilərdi bu an. Maya qan çökmüş gözlərini aralayıb müəlliminə baxırdı. Qırıq-qırıq, rabitəsiz cümlələr işlədirdi. Gah Əfsanədən üzr istəyir, gah da Raufdan kömək diləyirdi...
− Arzularım çoxdur, müəllim... Hələ çoxdu. Ölmək istəmirəm...İstəmirəm!
Rauf udqundu:
− Ölməzsən, xırda yaradır, ölməzsən, qorxma. Sən möhkəm qızsan axı. İnadcılsan. Sən heç