n ürəyincə olmasa da, amma yenə də gözləyib. Kiminlə görüşüb o? – Əfqanın susduğunu görüb çox sakit səslə dedi. – sənin başqa yolun yoxdur, Əfqan. Nə qədər ki, başın üstündədir, danış. Bilirəm ki, səni də bura
İlqara gözətçi qoyublar. Onun işlərini, əlaqələrini xəbər vermək üçün. Bütün bunlardan xəbərim var. Amma həmin gün nə baş verdi, gələn kim idi?
Əfqan gözlərini ağır-ağır qaldırdı:
− Mənim xəbərim yoxdu. Məscid haqqı, gələnin kim olduğunu görməmişəm. Ancaq... – azacıq susub, Raufun zəhmli üzünə baxdı, – ancaq gördüyüm onlar idi... Kamranla Mirəhməd. Bilirdim ki, onun qonağı olacaq. Nəsə vacib danışıq
olmalı idi. Bir gün əvvəl mən evə gedəndə mənə basqın elədilər. Bir də gözümü açanda, gördüm Kamran durub qarşımda. Mirəhməd də yanımda. Dedim ki, bu nə deməkdir, Kamran müəllim? Soruşdu ki “arvadını çox istəyirsən?” Dəli olmuşdum
az qala. Ürəyimə min cür qara-qara fikirlər gəldi. Necə istəməyərdim axı, – köks ötürdü, – neçə il yalvar-yapışdan sonra, birtəhər razı oldu atası. Nəysə, soruşdum o nə sözdür,Kamran müəllim? İnan alaqaranlıq otaqda Kamranı o sifətdə
kim görsəydi davam gətirməzdi. Diqqətlə gözümə baxdı, Vallah, bir saniyə də baxa bilmədim. Nə qədər nifrət, kin olarmış baxışda. Qəddarlıq, cəlladlıq yağırdı əclafın üz-gözündən. Əlində də bir tapança, özü də əlcək geyinmişdi.
Dedim, Kamran müəllim, Vallah heç nə başa düşmədim...Güldü... Dedi ki, “bu silahı tanıyırsan?”. Diqqətlə baxdım ki, Elçin müəllimin silahıdır. Ofisdə olanda özünə verirdim, evə gedəndə yenə mənə qaytarırdı. Evdə silah saxlamaqdan, silah
gəzdirməkdən qəti xoşu gəlmirdi. Deyirdi, silah adamı ondan istifadəyə sövq edir... Nəysə, üstümdən açmışdılar. Dedim,“tanıyıram.” Dedi ki, “bu silahda təkcə sənin, bir də Elçinin əl izi var. Onu öldürüb, sənin üstünə atardım. Lap lazım
gəlsə, səni də öldürərdim ki, guya qorxudan intihar etmisən. Amma, yazığım gəlir, başa düşən oğlansan. Həm ailəlisən, gənc, gözəl qadının var..."Bu sözləri eşidəndə necə dəhşətə gəlmişdim. Onlar uzaq qohum