a məhrəm görünürdü. Gözlərini geniş açırdı və uzun kirpikləri bu zaman düz qaşlarına çatırdı. Ağ, yumru sifəti, zərif dodaqları vardı. İçəri girib bir anlıq duruxdu, geri döndü.Eldar təəccübləndi:
−Nə oldu qızım?
−Əleyhqazı unutmuşam.
Eldar ürəkdən güldü. Hərdən qızı zarafatı da elə edirdi ki, bilmək olmurdu ciddidir, ya yox.
−Ay şeytan, otağımda da çəkməyim deyirsən?
Maya döndü:
−Məndən olsa, heç ümumiyyətlə çəkmə.
Eldar məzəmmətlə:
−Ooo, çox çətin şey istədin sən.
Maya incə dodaqlarını azacıq büzüb, sol qaşını qaldırdı:
−Axı özün deyirdin ki, hər şey insanın özündən asılıdır.
−Düzdür qızım, amma elə şeylər var ki, onların əziyyətindən qorxub cəhd eləmirik. Heç fikirləşmisən?
−Amma mənim atam heç bir əziyyətdən qorxmur, heç nədən qorxmur, düzdür? - arxa tərəfdən stula yaxınlaşıb, atasının boynunu qucaqladı. Eldar ciddiləşdi:
−Yox qızım, səhv edirsən. Dünyada elə adam yoxdur ki, nədənsə qorxmasın.
−Dəlilərdən başqa. - Maya düzəliş etdi.
Ata gülümsədi:
−Dəlilərdən başqa... Onlardan da qorxanı var, niyə yoxdur ki? Qorxu elə bir hisdir ki, insan övladı doğulandan onunladır.
−Bəs sən nədən qorxursan? – qızı gözlənilmədən soruşdu.
Eldar azacıq susdu, sonra qızının saçını tumarladı:
−Mən? Mən çox şeydən. Sevdiklərimi itirməkdən, tək qalmaqdan, günah etməkdən, hörmət itirməkdən, çox, çox şeydən...
Maya atasını qucaqladı:
−Sən heç vaxt tək qalmayacaqsan. Həmişə bizimlə olacaqsan! Amma ən əsasını unutdum.
Eldar qızının alınana dağılmış saçını arxaya sığalladı:
−Nəyi qızım?
−Allahdan qorxduğunu! Ən birinci ondan.
Eldar başını buladı:
−Yox qızım, mən Allahdan qorxmuram.
Maya heyrətlə atasını süzdü:
−Ata, nə danışırsan?
Eldar dalğınlıqla gülümsədi:
−Qızım, Allahdan yox, onun qəzəbindən qorxmaq lazımdır. İnsan qorxduğunu sevə bilməz. Allah çox mehriban, rəhmlidir, mərhəmətlidir. O öz bəndələrini sevir, onları nahaqdan heç vaxt cəzalandırmaz. O yalnız sınağa çəkər. Ona sadiq olub, yazdığına şükür edənləri sevindirər,