ü sakitləşmirəm, dedi ki, yaxşı, dur get evə.
− Sən də dərsdən qalmağa bəhanə tapdın, hə?
İkisi də gülüşdülər. Əfsanə burnunu çəkdi:
− Nə bilmişdin?! Hələ sən var ha! Elə bilirdin belə asanlıqla canını qurtaracaqsan? Hələ cəza müddətin bitməyib, ona görə Allah aparmadı yanına.
− Nə cəzası? – Maya güldü.
− Bəs bilmirdin, mələklər dəcəllik edəndə Allah onları yerə göndərir ki, cəza çəksinlər. Səni də eləcə. Sən mələksən, mən də sənin cəzanam. İndi çək görüm.
− Ay səni! Bəs uşaqlar nə dedilər, yanıma nə vaxt gələcəklər? Pis oldular, hə?!
− Bəs pis olmazlar? Yaramaz, inadçı olsan da neynək, bir dənə filosofumuz var da, hamı çox istəyir. – nəsə fikirləşdi –amma ən çox Fuadın kefi pozuldu, bayaqdan gəlincə əlli dəfə zəng edib...
− Hm, sağ olsun... – Maya mızıldandı.
Əfsanə çarpayının lap küncünə çəkildi:
− Əzmirəm ki, səni? Rahatsan?
− Hə, otur, otur.
− Fuad çox yaxşı oğlandır. Özü də, bilirsən də, sənə münasibəti xüsusidir.
Maya üz-gözünü turşutdu:
− Əfsanə, bəsdir. Çox yaxşı insandır, Allah canın sağ eləsin.Onu qardaşım qədər çox istəyirəm. Mədəni, tərbiyəli, ağıllı, savadlıdır. Amma qardaşımdır ölənə kimi, vəssalam. On bir il bir sinifdə oxumuşuq, əvvəldən başqa nəzərlə baxmamışam ona. Əgər nə vaxtsa belə münasibət yaransaydı... Amma iş ondadır, ilk vaxtdan sadəcə sinif yoldaşı, sadəcə bir qardaş bilmişəm özümə. Bu gün-sabah məktəbi qurtarırıq, hər şey də unudulub gedəcək. Bax belə.
Əfsanə fikirli halda onun saçını sığalladı:
− Yaxşı, daha demərəm. Hələ sən danış görüm hadisə necə olub.
Maya gözünü qaçırdı:
− Dəqiq yadımda deyil. Yolu keçirdim, maşın vurdu. Vəssalam.
− Elə bu?
Maya təəccübləndi:
− Başqa nə olmalıdır ki?
− Bəs sürücü gətirmədi səni?
− Eh nə qoyub, nə danışırsan. Bu sənin üçün film deyil ki. Elə bilirsən məni götürüb həkimə çatdıracaq, səhəri gün də əlində bir dəstə gül ilə gəlib evlənmək təklif edəcək?
Hər ikisi ürəkdən güldülər. Əfsanə gülə-gülə başını buladı:
− Sən heç zarafatdan qalma.
− Zarafat etmirəm ki...
− Ciddi