sözündə də yumor var sənin, mən nə bilim bəs.
Qapı astaca döyüldü, ardınca anası içəri keçdi:
− Maya, müəllimin gəlib...Qızın iki günün içində rəngi qaçıb solğunlaşmış çöhrəsi tutqunlaşdı, yanaqları xəfifcə qızardı. Onunla qarşılaşmağı heç arzulamırdı. Üstəlik hər şeyin üstündə adamı danlayır, imkan vermir nəyisə izah etməyə. Əfsanə Mayaya baxdı:
− Nə müəllim?
− Rauf müəllim... – mızıldandı.
Əfsanə cəld ayağa qalxıb, çantasını götürdü.
− Sən hara, ay qız?
− Evə, hazırlıq var.
− Yalan demə, hələ dərs vaxtıdır.
− Nolsun, hazırlaşacam da.
Maya tərs-tərs baxdı:
− Sən bilirsən nəsən? Səni məndən yaxşı tanıyan olmaz. Canındakını bilirəm. Otur burda.
Əfsanə gülə-gülə əyilib onun yumru və azacıq pörtələnmiş yanaqlarından öpdü:
− İndi ki bilirsən, onda sabahadək. – gülə-gülə otaqdan çıxdı. Rauf əlində nəsə bir qutu ilə içəri keçdi. Qapını örtüb, əlindəkini Mayanın çarpayısının yanındakı dolabın üstünə qoydu. Stulu çəkib, onun yaxınında əyləşdi. Maya dinmirdi. Sakitcə Raufun hərəkərlərini izləyirdi.
− Necəsən?
Maya soyuq halda dilləndi:
− Yaxşı. – bir az susdu. - Siz?
− Yaxşılığa doğru... – həmişə belə deyirdi.
− Hələ gedib çatmamısınız?
− Hara?
− Yaxşılığa...
Rauf gülümsədi:
− O yol düşündüyün qədər qısa deyil...
− Nə də sonsuz olacaq qədər uzun deyil.
− Düzdür.
− Deməli, ləng gedirsiz. Bəlkə də heç getmirsiniz.
− Niyə elə düşünürsən?
− Gördüklərimin əsasında... – tutqun şəkildə müəllimini süzdü.
- Son günlər gördüklərim o qədər mürəkkəb, qarışıq şeylərdir ki, ümumiyyətlə sizin kim olduğunuzu anlaya bilmirəm. Siz axı kimsiniz, kim?
Rauf sərt baxışlarını zəifləmiş qızın üzündə gəzirdi:
− Maya, sən savadlı qızsan. Məgər bilmirsən ki, heç də həmişə hər şey zahirən göründüyü kimi olmur?
− Bilirəm... Amma kim olduğunuzu da bilmək istəyirəm...
Rauf onu eşitmirmiş kimi dilləndi:
− Görürsən, sözə baxmamazlığından nələr oldu? Mən sənə dedim axı, hələ çölə çıxma. Ətrafa nəzər salım. Yenə qulaq asmadın... - başını buladı. - Narahat olma, burda səni